<!– @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Juliennewerd vroeg wakker vanwege het onweer. ‘Ben?’ mompelde ze en zerolde naar zijn kant van het bed x96 het was leeg.

‘Ben?’ Ze gingrecht zitten en knipte het licht aan. Het bed was leeg en opgemaakt,en zijn kleren, die Julienne had klaargelegd, lagen niet meer op deleren stoel in de hoek van de kamer.

Ze trok haarochtendjas aan en schoof haar voeten in haar pantoffels. Wat eenweer, wat een weer, dacht ze, terwijl ze stilletjes de trap af sloop.

Ze liep regelrechtnaar de telefoon en beluisterde haar voicemail.

‘U heeft 2 nieuweberichten,’ zei de robot-achtige stem van de voicemail.

‘Goedemorgenlieverd, ik ben waarschijnlijk al weg als je dit hoort, maar ik benvroeg naar mijn werk gegaan vanwege het weer. Het veroorzaakt altijdhele lange files, dus vandaar. Tot vanavond. Reken maar niet op memet het eten.’

Het tweede berichtwas ook van Ben, alleen dan vijf minuten later, en luidde: ‘O, enJuul? Valxe9rie is vanmorgen om half vijf thuisgekomen, dus je hoeftje geen zorgen te maken! Dag!’

Julienne hing opmet gemengde gevoelens.

Ze sjokte naarboven om nog even te slapen, tot over een halfuurtje de wekker zougaan.

Maar voordat ze opbed ging liggen wilde ze nog even een telefoontje plegen.

Toen de wekker omzeven uur afging, trof ze tot haar verbazing Valxe9rie al aan, aan dekeukentafel. Ze had kringen onder haar ogen en zat met haar handen omhaar kop thee, terwijl ze afwezig in het niets staarde.

‘Valxe9rie?’ vroegJulienne aarzelend. Ze was bang voor Valxe9rie’s reactie.

‘O,’ zei Valxe9rie,terwijl ze omkeek naar Julienne. ‘Goedemorgen.’

‘Waar was je?’vroeg Julienne nonchalant. Ze probeerde niet streng of terechtwijzendte klinken.

Het duurde evenvoor Valxe9rie antwoord gaf. ‘Bij vrienden,’ zei ze na een tijdje.

‘Bij wie dan?’

‘Boeit dat?’snauwde Valxe9rie. Ze stond op en stootte daarbij onhandig haar theeom, op haar zwarte jeans, die ze dat weekend had gekocht.

‘Verdomme!’ gildeValxe9rie. Het leek alsof ze elk moment in tranen kon uitbarsten. Zeschold nog even door, totdat Julienne het niet meer aan kon horen, zoop de vroege morgen.

‘Valxe9rie! Het ismaar thee!’

‘Ja, en dit ismaar een broek van honderd euro!’ snauwde Valxe9rie.

‘Luister, Valxe9rie,het is maar water met kruiden, dat krijg je er zo uit. Stop het maarin de was.’

‘Ik wilde hetvandaag aandoen!’ riep Valxe9rie.

‘Ssst! Straks maakje Eric nog wakker!’ siste Julienne.

‘Dus?’ Valxe9riedrukte haar handen tegen haar hoofd, en tot Julienne’s verbazingtrilden die.

‘Val? Wil je mevertellen waar je hebt gezeten?’

‘Nee! Dat heb iktoch al gezegd! Het gaat jou niks aan!’

‘Weet Ben waar jehebt gezeten?’

Valxe9rie haaldehaar schouders op. ‘Laat me gewoon even ontbijten zeg! Kun je hetkruisverhoor niet op zijn minst uitstellen tot de lunch?’

Julienne had deneiging haar weer door elkaar te schudden zoals ze gister in de autohad gedaan, maar ze hield zich in.

Ze haalde haarschouders op en begon het ontbijt voor Eric te maken. ‘Waarom heb jeniet gezegd waar je was? Waarom nam je niet op?’

‘De batterij wasop,’ zei Valxe9rie, terwijl ze Julienne’s ogen vermeed.

‘En je kon nieteven het mobieltje van iemand anders lenen? Weet je wel hoe ongerustik was, Valxe9rie? Je kon net zo goed dood zijn of x96 of verkracht!’

‘Jezus, je moet jeniet zo druk maken, mens!’

Julienne zeiverontwaardigd dat iedere ouder zich zou druk maken als een meisjevan vijftien een hele nacht weg was, waarop Valxe9rie kwaad zei datzij niet haar moeder was, waarop Julienne zei dat ze daar blijom was.

Na een kwartiergekibbel pakte Valxe9rie haar spullen, en zei: ‘Ik ben het zat! Ikga!’
‘NEE!’ gilde Julienne, en ze pakte Valxe9rie vast bij haarschouder. ‘Ik ben het zat! En ik ga ervandoor! Zoek hetmaar lekker uit!’

De telefoon was altwee keer gegaan, maar geen van beiden wilde opnemen.

En net toen zevoordeur open wilde trekken, ging de telefoon nog een keer over.Zuchtend liep Julienne terug naar de woonkamer en nam op.

‘Met Julienne?’

‘Goedemorgen,mevrouw Bergmans. U spreekt met Anne de Bruyn, de secretaresse vanmeneer Martens?’ Daar heb je dat stomme grietje weer, dacht Julienne,en ze wilde net zeggen dat ze ongelegen belde, toen Anne iets zei wathaar maag deed omkeren.

‘Sorry dat ik u zovroeg stoor, maar er is iets met uw echtgenoot.’

Het verderegesprek herinnerde Julienne zich nog maar vaag. Ze wist nog dat Annezei dat Ben een hartaanval had gehad, maar dat hij er niet aanoverleden was. Wat ze zelf had gezegd wist ze niet meer, maar toen zeophing had ze het adres van het ziekenhuis op de achterkant van eenafschrift gekrabbeld en hoorde ze zichzelf tegen de kinderen zeggendat Ben een hartaanval had gehad, en dat hij in het ziekenhuis lag.

Een halfuur laterzaten ze in het ziekenhuis. Het leek alsof Eric de situatie nietbegreep, maar Julienne wist wel beter.

Als iedereen dachtdat hij te jong was om het te begrijpen, maakte hij opeens eenopmerking die iedereen versteld deed staan. Ze glimlachte.

Links van haar zatdie Anne, in feite een jong, timide meisje dat er geschrokken uitzag. Wat kon je dan verwachten, dacht Julienne, ze had haar man netgered!

Valxe9rie zaglijkbleek en ze zat kaarsrecht in het oranje klapstoeltje, en bijelke witte jas keek ze verwachtingsvol op.

Julienne zelfbladerde afwezig door wat tijdschriften. Van alle emoties die doorhaar heen gingen, was haar schuldgevoel wel het grootst.

Was het erg alshet je niet uitmaakte of Ben hier levend uit kwam of niet? Je hoordeniet te hopen op de dood van je man.

Was iemand doodwensen even erg als iemand vermoorden?

Maar dat warenniet de enige redenen voor haar schuldgevoel.

Want Anneprobeerde het zilveren mobieltje in haar zak x96 dat van Ben was x96duidelijk voor haar te verbergen. Misschien dacht ze dat zijnmaxeetresse hem had gebeld, voordat hij een hartaanval had gehad.

Maar dat was haarhelemaal niet geweest. Het was Julienne geweest, die hem eenhartaanval had bezorgd.

Ze had hem aan detelefoon gehad, en met haar ogen op een artikel in het tijdschriftgericht, beleefde ze het gesprek dat ze hadden gehad nog een keer.

‘Schoonheid, hebje je bedacht?’ Hij had duidelijk verwacht dat iemand anders hembelde.

‘Met Julienne?Spreek ik met Ben?’

‘Eh x96 sorry x96ik verwachtte x96 laat maar,’ stamelde hij.

‘Je hoeft niet tedoen alsof, Ben. Ik weet al heel lang dat je iemand anders hebt.’Julienne zacht gepraat om niemand wakker te maken.

‘Wat x96 Juul! Wateen onzin x96 ‘

‘BEN!’ schreeuwdeJulienne. ‘Je kunt misschien anderen voor de gek houden, maar mijniet! Ik ben het zat, hoor je me? IK x96 BEN x96 HET x96 ZAT!’

Het was even stilgeweest. Ben wist duidelijk niet wat hij moest zeggen, hij ademdealleen maar zwaar in de telefoon, en toen wist Julienne dat het nu ofnooit was.

‘Ben. Ik ga weg,vanmiddag, voordat je thuiskomt. Ik neem de kinderen met me mee.’

‘Nee! Dat doe jeniet! Dat kun je niet maken! Eric is mijn zoon!’ riep Ben.

‘O, ga je nuineens doen alsof je om hem geeft, Ben? Wat ontroerend,’ zei zesarcastisch.

Ben zuchtte. ‘Ikben ook zijn ouder, Julienne. Ik ben misschien geen goede, maar ikben zijn vader.’

‘Ben, tenzij jewil dat alles uitkomt, zou ik maar doen wat ik zeg.’

‘Lieverd, er zijnergere dingen dan vreemdgaan. Het spijt me, Julienne, echt waar.’

‘O, nou, als hetje spijt x96 ‘

‘Julienne! Hou opmet dat sarcasme, okxe9? Je kunt Eric meenemen, maar Valxe9rie laat jehier!’ Hij klonk wanhopig.

‘Waarom zou ik?Ben x96 ik weet ook wel dat vreemdgaan niet het ergste is dat je kanoverkomen. Ik bedoel, die dingen gebeuren, is het niet?’

Ben was stil.

‘Maar daar heb ikhet ook niet over, Ben. Ik heb het over wat je daar vxf3or hebtgedaan.’

‘Wat x96 hoe x85Hoe bedoel je?’

‘Wat je met jevrouw hebt gedaan. De vrouw vxf3or mij, bedoel ik. Weten ze het op jewerk? Weet je vriendin het?’

Hij zweeg.

‘Ik denk het niet,hxe8, Ben? Moet ik het ze gaan vertellen?’

‘Ik weet niet waarje het over hebt,’ zei Ben toonloos.

‘O, ik denk dat jedat wel weet, Ben. Maria heeft helemaal geen zelfmoord gepleegd, hxe8?Jij hebt haar vermoord.’

‘Ik x96 je hebtgeen bewijzen! Je kan dat niet bewijzen!’

‘O, ik denk hetwel, Ben,’ loog Julienne. Ze had helemaal geen bewijs. Ze had altijdal een vaag vermoeden gehad dat er iets was gebeurd tussen hem enMaria, want hij wilde er nooit over praten als ze er naar vroeg.

En toen vond ze debrieven.

Brieven van hemnaar Maria, die nooit waren verstuurd. Brieven waarin hij haarsmeekte om hem te vergeven, dat hij hoopte dat ze nu gelukkiger was.

Dat hij hoopte dathij haar ooit nog zou zien.

‘NEE! NEE x96 NEE!NEE, ZEG IK JE!’ riep Ben, en het leek alsof hij op het punt stond omin huilen uit te barsten. Toen fluisterde hij: ‘Je mag haar nietmeenemen…’

‘En waarom dan welniet? Waarom is zij je dierbaarder dan onze Eric?’

‘Omdat x96 Maria x85Ze is het enige x85 ‘

‘Aha, ze lijktzeker op Maria, hxe8? Is dat het? Is dat waarom je Valxe9rie behandeltals een prinses die alles kan en mag?’

‘Jij weet niet hoeerg ik spijt heb, Julienne! Valxe9rie is het enige bewijs dat Mariaecht bestaan had, dat ik haar lief had x96 ‘

‘Ik ga haar tochmeenemen, Ben. Het is voor haar eigen bestwil.’ Ze dacht aan die keerdat Ben had geprobeerd Valxe9rie te wurgen.

Julienne was nogmaar net op tijd gekomen. Hij schreeuwde dat ze net haar moeder was,en dat hij haar niet kon uitstaan.

Hij zei dat ze,net als haar moeder, het bloed onder zijn nagels vandaan kon krijgen,en dat ze net zo’n ondankbaar kreng was als haar moeder.

‘Verdomme! Luisterx96 naar x96 me!’ verstoorde hij haar gedachten. ‘Ik wil het niethebben, okxe9?!’

‘Wat ga je eraandoen? Je hebt geen keus, Ben. Als je haar wilt houden, en ik vertelalles, zou ze dan nog ook maar iets met je te maken willenhebben? Nee. Ben, het is voor haar eigen veiligheid!’

‘O, is dat eendreigement?’

‘Dat is hetzeker.’

‘Heus waar? Nou,doe vooral wat je niet laten kan! Het kan me geen moer schelen! Ik x96je x96 ‘

‘Ben, ik neemValxe9rie mee en je kunt er niks aan doen. Dag, Ben.’

Hij was weer stil.

‘Ben, geloof menou maar, het is het beste. Het spijt me, Ben.’

Hij zei nog steedsniks.

‘Ben, je kunt mehet wel vertellen. Wat is er precies gebeurd? Wat is er gebeurd op denacht dat Maria overleed?’

‘Ik x96 ik kan hetniet…’

Hij was stil, entoen hoorde ze een bonk en een hoop geruis.

‘Ben? BEN?’

Julienne sloeg depagina om. Ze had Ben bijna de dood in gejaagd. Ze had hem zo goedals vermoord. Net zoals hij bij zijn vrouw had gedaan.

Ze vroeg aan Anneof ze zijn telefoon even mocht, en deed net alsof ze niet wist dathij vreemd was gegaan.

En toen wiste zehaar naam uit de oproepenlijst. Alles zou veel makkelijker zijn, zo.Als hij nu dood zou gaan.

Het zou ookmakkelijker zijn voor hem zelf. Voor de kinderen.

Voor iedereen.

‘Zijn dat uwkinderen?’ vroeg Anne na een tijdje.

Julienne keekverbaasd op. ‘Eric wel, Valxe9rie is mijn stiefdochter.’

Ze waren weerstil. Kennelijk had Anne de behoefte om die op te vullen x96 maar datwerd al voor haar gedaan.

‘Wanneer mogen wenaar hem toe?’ eiste Valxe9rie. Ze had haar armen over elkaar geslagenen haar gexebpileerde wenkbrauwen zaten in een boze frons.

‘Dat weet ikniet,’ antwoordde Julienne eerlijk. Ze keek haar stiefdochteronderzoekend aan. Ze zag er kwetsbaarder uit dan ooit, zelfs nu zezo’n aanvallende houding aannam.

‘Wat doet zijhier?’ vroeg Valxe9rie.

Dat vroeg Juliennezich ook af. Ze keek even naar links, waar Anne zenuwachtig met eenpen op het stoeltje zat te tikken.

‘Zij heefthet leven van je vader gered, ondankbaar kreng! Dus ik zou maar eenbeetje aardiger zijn als ik jou was!’ zei Julienne.
Maar ze hadhet meer tegen zichzelf. Anne hxe1d zijn leven gered, ze mxf3est haardankbaar zijn. Maar ze kon het niet opbrengen aardig te doen tegendegene die haar man had gered.

Want ze had gewilddat hij was gestorven.

‘Misschien is zijook wel de reden waarxf3m hij een hartaanval heeft gehad! Als ikiemand zou zien die er zo uit zag,’ zei Valxe9rie zonder op Anne teletten (die nu bewust de andere kant op keek en op haar nagels beet),’zou ik misschien ook wel een hartaanval krijgen!’

Julienne keek naarValxe9rie. Ze kon begrijpen waarom ze soms het bloed onder Ben’snagels vandaan haalde. Misschien kon ze zelfs begrijpen waarom hijzijn vrouw had vermoord. ‘Anne ziet er leuker uit dan jij,’ loog zetenslotte.

Anne zag erhelemaal niet leuk uit. Ze had een lelijke broek aan, lelijke sokken,een lelijk vot dat waarschijnlijk als colbert bedoeld was en dan haarpluizige, ongekamde haar.

‘O, ja? Hoe kleedik me dan, hxe8? Zeg het maar!’ daagde Valxe9rie uit.
Juliennezuchtte. Ze had dit al zxf3 vaak gehad. x93Je moet er niet op ingaan,x94had haar therapeut eens gezegd. x93Je moet er om heen fietsen.x94

En dat had ze vaakgedaan. Ze deed alsof ze de beledigingen niet hoorde, alsof ze dehatelijke blikken niet zag en alsof ze de klap in haar maag nietvoelde.

Maar dat had zelang genoeg gedaan.

‘Je ziet er uitals een ordinair hoertje, Valxe9rie. Een ordinair hoertje,’ herhaaldeze, met een afwezige blik. Ze hoorde Anne naast haar ongemakkelijkvan houding veranderen.

Valxe9rie keek haarstiefmoeder verbaasd aan, maar ook een beetje onder de indruk.

‘Zo, dan heefttenminste iemand ooit de waarheid tegen je gezegd,’ zei Juliennealsof ze Valxe9rie had verteld dat het morgen zou gaan regenen. ‘Nou,Anne, trek je er maar niets van aan, hoor, ik krijg dat soortopmerkingen dagelijks naar mijn hoofd geslingerd.’

‘Weet u, ik moetzo maar gaan x96 ik denk dat meneer Martens het heel raar zal vindenom mij hier straks te zien,’ zei Anne, maar ze leek het niet temenen.

‘Nee, nee, hij zaljuist blij zijn om u te zien!’ loog Julienne. Ze dacht niet dat Anneer toe deed, of dat ze er ooit voor iemand toe had gedaan.

Anne keek eenbeetje dommig, maar dat zal ze waarschijnlijk wel vaker hebben alseenvoudige secretaresse.

‘Nee! Laat haarweggaan!’ riep Valxe9rie, al was het alleen maar om te kijken hoe Annezou reageren. ‘Het is al erg genoeg voor papa om met xe9xe9n zo’n dooste zijn, laat staan met twee!’

Julienneglimlachte om haar stiefdochter. Soms dacht ze weleens dat het hxe1ardochter was.

Het was weer eentijdje stil, en Julienne dacht weer na over wat er zou gebeuren naBen’s dood. Zou zij Valxe9rie krijgen? Zou Valxe9rie bij haar tantewillen wonen?

Op zichzelf? EnEric, zou arme, kleine Eric het erg vinden?

Maar haar zorgenwaren tevergeefs, want Ben ging niet dood.

Na een tijdje kwamde zuster om dat te vertellen. In eerste instantie had ze gedacht dathet de zoveelste witte jas was, maar toen zag ze Anne opspringen.

Ze had een felletwinkeling in haar ogen en een glimlach om haar dunne lippen. Dezuster zei tegen Anne zei dat alles goed kwam of iets dergelijks, zedacht waarschijnlijk dat Anne zijn vrouw was.

En toen had dezuster kennelijk gezegd dat ze hem mochten bezoeken, en Valxe9rie enAnne liepen meteen achter haar aan.

Alleen Eric had opzijn moeder gelet.

‘Mama?’ vroeg hijaarzelend, met zijn kleine handjes in zijn zakken. Aarzelend reiktehij een hand uit, en trok aan zijn moeders vest.

‘Ga maar alvast,’fluisterde Julienne haar zoontje toe. ‘Kom je naar papa?’

‘Mevrouw, gaathet?’ vroeg de opdringerige zuster. Ze was heel mannelijk: een bredekaaklijn, kort piekhaar en een zware stem.

Ze zag dat Anne’slippen op dezelfde tijd hadden bewogen, maar door het zware geblafvan de zuster had ze het niet gehoord.

Anne en de zusterlachten.

Julienne knikte engodzijdank liep de zuster weg, of beter gezegd ze beende onflatteusweg.

‘Julienne,’fluisterde Julienne toen Anne en zij daar een tijdje waren. Het wasniet haar bedoeling geweest om te fluisteren, maar ze had het gevoeldat haar keel werd dichtgeknepen.

Had Maria zich zogevoeld, toen Ben haar keel dicht kneep?

‘Sorry?’verstoorde Anne haar gedachten.

‘Julienne,’ zei zetoen ze haar stem weer terug had. ‘Noem me maar Julienne.’ Ze gingAnne voor Ben’s kamer in, waar hij in het ziekenhuisbed lag.

Hij zag er slechtuit, nog slechter dan gisteravond. Toen Julienne binnenkwam,glimlachte hij. Zou hij het nog weten? Het gesprek van gisteravond?

‘Hoe voel je jepapa?’ Valxe9rie was op de rand van zijn bed gaan zitten, met haar rugnaar Julienne toe. Haar blonde haren hingen sierlijk over haar dunne,half ontblote rug.

Ze deed Julienneplotseling heel erg denken aan de vrouw op de foto op Ben’snachtkastje. Maria was ook een lange, blonde vrouw geweest. Heelmager, en niet met een bijzonder knap gezicht, maar wel met eenbepaalde sierlijke uitstraling.

Julienneglimlachte.

Dit was misschienwel het laatste wat ze tegen haar vader zou zeggen. Zou Valxe9rie hetook voelen? het afscheid dat als een zwaar parfum in de lucht hing enhaar gedachten bedwelmde.

Ben zei iets, maarJulienne hoorde het niet.

Valxe9rie lachte enaaide over Ben’s lokken. Ze boog zich voorover, alsof ze hem op zijnmond zou zoenen.

Julienne keeknieuwsgierig toe.

Valxe9rie keekvanuit haar ooghoeken naar haar stiefmoeder, en fluisterde x96 zonderhaar ogen van Julienne af te wenden x96 iets in Ben’s oor.

Ze keek opzij,alsof ze het intieme moment niet gezien had.

‘Juul? Gaat het?’Ben’s dunne lippen waren in een glimlach gekruld.

Julienne keek evenin zijn ogen, maar staarde toen weer weg, niet omdat ze niet wildeantwoorden, maar omdat ze simpelweg niet wist wat ze moest zeggen.

‘Anne?’ Ben keeknieuwsgierig naar zijn secretaresse.

Ben stamelde wat,en keek toen voor uitleg naar Julienne. Valxe9rie maakte een geluidjedat klonk als ‘tuh’ en rolde met haar ogen, blijkbaar beledigd voorhet gebrek aan aandacht van Ben.

Valxe9rie was alseen soort bloedzuiger, of beter x96 een parasiet.

Een mooie,sierlijke parasiet die heerlijk geurt. Maar als je haar niet genoegaandacht gaf, begon ze ineens vervelend te worden x96 ze overwoekerdeje, net zo lang tot je haar de aandacht gaf die ze nodig had.

Was Maria ook zogeweest?

‘Anne heeft jegevonden,’ riep Julienne, alleen om Valxe9rie boos te krijgen. ‘Zeheeft je mond-op-mond,‘ (dat woord zei ze nadrukkelijk, waaropValxe9rie geschokt van Anne naar haar vader keek) ‘beademing gegevenen je gemasseerd. Dat moet namelijk, als je een hartaanval hebtgehad.’

Valxe9rie opendehaar mond om iets te zeggen, maar Ben was haar voor.

‘Ik x96 wauw x96Anne!’

‘Het is niets,’loog Anne.

Het was even stil,en toen begon Anne keihard te lachen. Met haar hand voor haar mondboog ze voorover van het lachen.

Julienne zagValxe9rie naar Anne kijken zoals je naar een aap in een dierentuinkijkt, wel grappig x96 maar je hebt ook medelijden met ze.

Toen ze wasuitgelachen zei Anne Ben’s naam.

‘Ja?’

‘Ik neem ontslag.’

‘Wat? Anne!Waarom?’ Ben kon duidelijk zijn oren niet geloven, net zoalsJulienne. Ze had daarvoor nog gedacht dat het zo’n suf, stilhuismusje was die niet voor zichzelf op kon komen.

‘Dat meen je tochniet?’ vroeg hij met spot in zijn stem.

‘Sorry, Ben, maarik blijf niet mijn hele leven secretaresse omdat ik verliefdop je ben! En weet je wat? Ik ben niet meer verliefd, Ben. Het isover!’ Weer die uitbundige lach. Ze was veel leuker nu ze lachte,dacht Julienne. ‘En ik hoop maar voor je vrouw dat ze hetzelfdedoet!’

Ben keek haastignaar Julienne, en zij zag aan zijn gezicht dat hij zich plotselinghet telefoontje van die morgen herinnerde.

‘Nee!’ zei hij meteen schorre stem, en hij trok Valxe9rie naar zich toe.

‘Wat is er, pap?’

Hij wilde zijnmond open doen om te vertellen wat er was, maar Julienne legde hemhet zwijgen op met slechts xe9xe9n blik.

‘Er is niets, hxe8,Ben?’

‘Nee,’ mompeldehij, en hij liet zijn dochter los.

‘Luister, je vaderheeft rust nodig. Geef hem allemaal maar een hele dikke zoen, dangaan we weer.’

‘Maar mama!’protesteerde Eric.

‘Jullie willentoch niet dat papa nog een hartaanval krijgt? Nou geef hem eenknuffel en een kus, dan gaan we weer.’

‘Waar gaan jullieheen?’ vroeg Ben.

‘We gaan opvakantie.’

‘Wat?!’ riepenValxe9rie en Eric tegelijkertijd.

‘Ja, we nemenlekker een vakantie. En daarna kunnen jullie papa weer zien.’

Nadat ze afscheidhadden genomen, liepen ze terug naar de auto.

‘We gaan niet echtop vakantie, hxe8?’ vroeg Valxe9rie.

‘Jawel. Papa heefttijd voor zichzelf nodig.’

‘Wanneer zien wehem dan weer?’ wilde Eric weten.

Julienne stapte inde auto, waarna Eric en Valxe9rie volgden.

‘Dat zal de tijdons leren.’

En met die woordendrukte ze het gaspedaal in, en reden ze weg, naar een onbekendebestemming.

Want, eens had eenwijze vriend van haar gezegd: het gaat niet om de bestemming, maar omde reis.

En daar ging ze nuaan beginnen.

<!– @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Woensdagmorgen wasaltijd een dag waar Rosemarie naar uit keek. Ze hoefde niet tewerken, en had de hele dag voor haar alleen.

Ondanks dat ze uitkon slapen, werd ze vroeg in de morgen wakker door Coco. Ze hoordezijn pootjes tegen de deur krabbelen terwijl hij irritante geluidjesmaakte.

‘COCO!’ riepRosemarie, terwijl ze haar dekens van zich af schopte. Ze keek op deklok: het was half zes ‘s ochtends.

Ze trok haarochtendjas aan en duwde de deur open.

Daar zat Coco, nogsteeds te piepen.

Rosemarie strektehaar armen uit en tilde haar hondje op. ‘Wat is er dan, Coco? Hxe8?Waarom moet ik zo vroeg in de morgen op staan?’

Coco worsteldezich uit haar handen en sprintte naar de deur, terwijl zijn pootjesweggleden over de gladde vloer alsof het ijs was.

Rosemarie liepachter Coco aan de trap af, ze nam aan dat hij honger had.

Maar toen zebeneden was, zag ze Coco voor de deur piepen. Er stond een gedaanteachter, zijn of haar silhouet was vaag zichtbaar door de glazen deur.

‘Wie is daar?’vroeg ze luid.

De gedaante zeiiets terug, maar ze hoorde niet wat hij zei. Langzaam opende ze dedeur op een kiertje.
De vroege bezoeker stak zijn hoofd door dekier.

‘Ben?!’

‘Sorry, Roos, datik zo vroeg kom.’

‘Het is half zes!Ben je gek geworden?’

‘Mag ik evenbinnen komen?’ Ze stond op het punt om nee te zeggen, toen ze zijngezicht zag. Hij zag er slecht uit: wallen onder zijn ogen en zijnhaar, dat anders zo perfect in model zat, was ongekamd.

‘Eh x96natuurlijk,’ zei ze en ze opende de deur. Hij had een beige jas aan,een bruine broek en een oud T-shirt.

Ze ging hem voornaar de woonkamer en zei hem dat hij moest gaan zitten. Hij deed watze zei, maar ze merkte dat hij een beetje wankelde.

‘Ben, heb jegedronken?’

‘Nee.’ Hijglimlachte en gebaarde dat ze naast hem moest gaan zitten.

Ze negeerde hetgebaar. ‘Wil je een kopje thee? Koffie?’

‘Ik lust wel eenborrel.’

‘Ben! Het is daarveel te vroeg voor! Ik ben net wakker!’

‘Je zoukunnen zeggen dat het veel te vroeg is, maar je zou ook kunnen zeggendat het veel te laat is.’

‘Waar heb je hetover? Je kunt nu geen borrel nemen,’ zei ze, terwijl ze twee kopjeskoffie in schonk en er xe9xe9n aan Ben gaf. ‘Hier, drink op.’

Hij nam een slokkoffie en keek naar Rosemarie. Hij glimlachte en streelde haar wang.’Wat ben je toch mooi.’

‘Ben. Hou op. Benje alweer vergeten wat er vanavond was gebeurd?’

‘Roosje, we moetenophouden om ons druk te maken om die onbelangrijke dingen. Jehoudt van me, toch?’ vroeg hij.

De vraag was nietof zij van hem hield, maar of hij van haar hield. ‘Ben, waarom ben jehier gekomen?’ Ook zij nam een slok van haar gloeiendhete koffie, enze keek naar zijn gezicht, dat glansde van het zweet. Hij zag erslecht uit.

Hij gaf nog steedsgeen antwoord.

‘Gaat alles goedmet je, Ben?’

‘Prima,’ loog hij.Hij zette met trillende handen zijn koffie neer en stak een sigaretop.

‘Nee, Ben, niet inhet huis roken. Dat weet je toch?’ Ze aarzelde even, terwijl hij naarhet balkon liep. ‘Ben, waarom ben je hier gekomen?’ herhaalde ze, enze liep achter hem aan het balkon op en keek neer op de straat,verlicht door de lantarenpalen. Ze aaide zachtjes over zijn rug. ‘Watmoeten we nou, Ben?’

Ze voelde hoe zijnlichaam onder haar hand huiverde.

‘Een tragischedood,’ mompelde hij plotseling.

‘Wat?’

‘Het zou eentragische dood zijn, niet? Als ik nu van het balkon af sprong…’ Hijboog voorover, alsof hij elk moment kon gaan springen.

‘Ben! Doe niet zoeng!’ Ze pakte hem vast met beide handen en trok hem terug op hetbalkon.

‘Wat ik allemaalheb gedaan, Roos x85′ Het leek alsof hij elk moment in huilen uit konbarsten.

‘Ben, lieverd, jekan alles tegen me zeggen, dat weet je toch?’

Hij glimlachtezwakjes, maar zei niets.

Ze vond dat hijeng deed. Wat was er met hem aan de hand?

‘Weet je, Roos? Jehad gelijk, vanavond, in het restaurant. Ik heb me zo lang afgevraagdwat er mis met me was. Maar nu weet ik het, dankzij jou.’

‘Wat bedoel je,Ben? Er is niks mis met je! Heb je te veel gedronken, Ben? Wat is ergebeurd?’

‘Er is wel wat mismet me, Roos. Ik heb iets dat andere mensen niet hebben. Of betergezegd: ik heb iets niet, wat andere mensen welhebben.’

Rosemarie wasstil. Ze tuurde de straat af. Het was al bijna licht, delantarenpalen waren uit en er reden veel auto’s door de drukkestraat.

‘En x96 wat is datdan?’ vroeg ze aarzelend.

‘Een geweten,’antwoordde Ben. ‘Sommige mensen missen een been of een arm, maar ikmis een geweten.’ Hij lachte bitter. ‘Ik denk niet dat het aangeborenwas (of onaangeboren) x96 sommige mensen verliezen toch ooklichaamsdelen na hun geboorte? Als ze al wat ouder zijn?’

‘O x96 is dit overgisteravond! Lieverd, dat heeft niets met een x93gewetenx94 te maken!Als je niet van je vrouw houdt, en zij niet van jou, dan is er nietheel veel mis met vreemdgaan. Misschien gaat zij ook welvreemd, dat weet je niet! Dan mis je niet gelijk een geweten!’Rosemarie glimlachte opgelucht. Ze had even gedacht dat hij gekgeworden was, maar hij toonde eindelijk een beetje medeleventegenover zijn vrouw.

Misschien was hijwel zo verdrietig, dat hij het tegen zijn vrouw had gezegd, en dat zenu eindelijk samen konden leven x96 als een echt stel, niet in hetgeheim!

‘Het is nietalleen dat, Roos.’ Hij keek haar met een gekwelde blik aan. ‘Het zijnx96 andere dingen x96 erge dingen x85′

Rosemarie staptegeschrokken weg van het balkon, en liep terug de woonkamer in. Zevoelde hoe haar handen trilden. Wat was er aan de hand met hem? ‘Ben,misschien x96 misschien moet je even weggaan x96 even, nadenken x96terug naar je huis?’

‘O, vind je meeng?’

Rosemarie gaf geenkick. De waarheid was, dat ze hem inderdaad eng vond.

‘Ik snap het wel.Ik denk dat ik mezelf ook eng zou vinden als ik iemand anders was.’

Ze knikte englimlachte flauwtjes. ‘Bel je me straks? Dan hebben we het er weleven over.’

Hij boog zijnhoofd en liep het balkon af, de deur door en ze keek hem even naterwijl hij de stoep af liep x96 om zeker te weten dat hij zichzelfniet voor een voorbijgaande auto gooide.

Ze besloot dat zewat afleiding nodig had.

Het was niet datze de hele tijd aan Ben dacht, maar het onrustige gevoel dat hij haarhad gegeven was als een soort irritante achtergrondmuziek.

Ze kon het alleenniet uitzetten.

Nadat ze Coco haduitgelaten en hem eten had gegeven, had ze zich aangekleed en beslootze een vriendin op te bellen.

Toen ze weer thuiswas, besloot ze Elly te bellen. Zij wist altijd raad, en als ze datniet wist, had ze altijd wel een paar sappige roddels.

‘Hallo, dit is hetantwoord apparaat van x96 ‘ Gexefrriteerd hing ze op, en ze bladerdedoor haar telefoonboekje naar de M van haar Italiaanse vriendin EvaMartelli.

Maar ze had geengeluk, alweer de voicemail. Ze luisterde hoe Eva haar zegje eerst inhet Nederlands en toen in het Italiaans deed, voordat ze ophing.

Maar bij haarandere goede vriendin, Claire van der Groen, had ze wel geluk.

‘Met Claire vander Groen?’

‘Claire! MetRosemarie!’

‘Rosemarie. Watgeweldig om je weer te spreken!’

‘Ja, insgelijks!Ik zat door mijn telefoonboekje te bladeren en dacht x96 ik moetgewoon weer iets afspreken met goeie ouwe Claire!’

Claira lachteuitbundig. ‘Ab-so-luut,’ zei ze. ‘Maar ik moet eerst even langsEduards ouders, even iets afgeven. Daarna kan ik wel, tot een uur ofzes heb ik niets. Wat had je in gedachten?’

‘Ik dacht x96misschien kan ik even bij je langskomen? Ik moet je zo veelvertellen.’

‘Ja, ik jou ook!Zullen we dan zeggen x96 om een uur of elf bij mij?’

‘Okxe9! Tot dan,Claire.’

‘Tot dan, Marie!’

En om stipt elfuur stond Rosemarie voor Claire’s deur, met haar oude spijkerbroek,haar nieuwe enkellaarsjes en een Algerijnse knoop om haar hals.

Nadat ze twee keerhad aangebeld, deed Claire’s dochter Anne-Fleur open. Ze had dezelfdedonkerbruine lokken als haar moeder, maar ze had de indringende,grijze ogen van haar vader gexebrfd.

‘Hallo,Anne-Fleur!’ zei Rosemarie, en ze probeerde enthousiast te klinken.’Wat ben jij gegroeid zeg!’

Anne-Fleur keekRosemarie uitdrukkingsloos aan en zei niets.

‘Eh x96 is je mamamisschien thuis?’

‘Ik ben geen viermeer,’ snauwde Anne-Fleur. Ze streek een gladde haarlok uit haarpoppengezichtje, en keek Rosemarie vuil aan.

‘Ik weet niet ofje me nog kent, maar ik ben Rosemarie, een vriendin van Claire. Magik binnenkomen?’

Rosemarie wachtteniet op het antwoord, maar liep langs Anne-Fleur naar binnen, enhoorde twee mensen ruzixebn.

Zo te horen Claireen een bekakte stem die haar vaag voorkwam. Waarschijnlijk de stemvan Claire’s echtgenoot, Eduard.

Anne-Fleur keeknog even naar de bezoeker, en liep daarna vlug de trap op, waar haarjongere broertje Lars op haar stond te wachten.

Even later hoordeRosemarie hoe boven keiharde muziek was opgezet.

Arme kinderen,dacht ze, terwijl ze langzaam en zo luidruchtig mogelijk de hal uitliep.

‘Eh x96 Claire?’

Ze kreeg geenantwoord, dus trok ze voorzichtig de deur open, waar ze een uiterstpijnlijke situatie nog pijnlijker maakte.

Eduard stonddreigend over Claire gebogen, die een rood hoofd had en met haarhanden tegen zijn borst duwden.

Rosemarie kuchte,en ze keken beiden haar kant op.

Eduard leunde naarachter en liep langs Rosemarie de kamer uit, terwijl Clairezenuwachtig hoestte en haar haar achter haar oren deed.

‘O x96 Marie! Ikhad je helemaal niet aan horen komen,’ zei Claire op een quasinonchalante toon.

‘Ja, Anne-Fleurhad me binnen gelaten.’

‘Aha. Wil je x96kan ik je misschien iets aanbieden?’

‘Ja, een spaatje,graag.’

Claire glimlachteflauwtjes en snelde naar de keuken.

Toen ze na vijfminuutjes met twee glazen spa de keuken uit kwam, had ze geen roodhoofd meer en waren haar haren minder warrig.

Ze had zich evenopgeknapt.

Ze nipten van hunspa, terwijl Claire er op los praatte over haar leven, over Eduard’sbaan en over hoe geweldig de kinderen het op school deden.

‘Anne-Fleur heeftvoor alles zeer goed, alleen voor rekenen een goed. En Lars heeft zoveel vriendjes, Marie, het is echt geweldig om te zien!’ Claire wasde enige uit Rosemarie’s vrienden- en kennissenkring die RosemarieMarie noemde.

‘Want dan zijn wesamen Marie Claire!’ had ze altijd gezegd.

‘Wat goed, Claire!Echt heel leuk. Maar x96 hoe gaat het met jou?’

En toen gebeurdeer iets wat Rosemarie helemaal niet verwacht had x96 ze had gedachtdat ze xe9xe9n of ander verhaal te horen zou krijgen over hoe geweldighet wel niet ging met haar werk en wat voor nieuw meubilair ze hadingekocht x96 Claire barstte in huilen uit.

Snikkend liet zehaar hoofd op Rosemarie’s schouder leunen en alles wat ze het komendekwartier deed was huilen.

Daarna droogde zehaar tranen. ‘Ed x96 gaat x96 vreemd,’ snotterde ze.

‘Hij x96 wat? Hoeweet je dat?’

‘We hadden het ernet over,’ zei ze nog steeds een beetje trillerig. ‘Hij zegt dat hetniet waar is, maar ik weet het zeker! Ik ben ook niet gek!’

‘Hoe weet je hetdan zeker?

‘Hij werkt ineensbijna elke avond over en hij heeft een etentje met collega’s hier endan heeft hij weer iets anders x85′

‘Wat een klootzak!En wat zegt hij er over?’

‘Hij zegt dat hetniet waar is, hij zegt dat hij overwerkt zodat ik kan levenzoals ik wil. Het ergste is, dat hij mij de schuld geeft! En als iker dan over ben begonnen voel ik me nog schxfaldig ook! Maar weet jewat ik laatst in zijn jaszak had gevonden? Een mooie, zilverenarmband van Cartier!’ Ze begon weer te huilen.

‘Dus die trutloopt nog rond met een dure armband ook! De hoer! Als ik mijn handenooit op haar krijg! O, Marie, ik zou haar wel kunnen wurgen met dieCartier armband!’

Rosemarie voeldeaan de ketting om haar hals x96 het leek net alsof die Algerijnseknoop twintig kilo woog, zo zwaar voelde hij plotseling aan.

Het was een cadeauvan Ben geweest, toen ze een half jaar samen waren. Had zijn vrouwhet ook gevonden? In zijn jaszak? Zou Ben zo roekeloos zijn?

‘Maar x96 lieverd,misschien x96 misschien bedoelt zijn minnares het niet zo?’ opperdeRosemarie.

‘O x96 heus waar?Hoe bedoelt ze het dan, hxe8?! x93O, sorry, ik heb wel seks met eengetrouwde man, maar ik bedoelde het niet zo?!x94′

Rosemarie’s keelvoelde droog aan, alsof hij dichtgeknepen werd.

‘Hoe kun je hetopnemen voor zo’n vrouw?’ vroeg Claire toen ze uitgehuild was. ‘Snapje niet hoe ik er onder lijd? Hoe de kinderen er onderlijden?’

Rosemarie hadgemerkt hoe afstandelijk Anne-Fleur had gedaan, en hoe ze had gekekenin de richting van waar het geruzie vandaan kwam.

‘Je hebt gelijk,Claire, je hebt echt gelijk. Zo iemand maakt je gezin kapot, en zijgaat er niet aan onder door. Zij heeft er geen last van.’ Ze voeldehoe tranen langs haar wangen stroomden. ‘Het spijt me.’

Ze wist niet zekerof ze het tegen Claire had, of tegen Ben’s vrouw.

Misschien tegenallebei.

‘O, Marietje! Zobedoelde ik het niet!’ riep Claire vlug, toen ze Rosemarie’s tranenzag.

‘Weet ik, het isgewoon x96 ik keek altijd zo op tegen jullie relatie, en nu x96 ‘Rosemarie haalde haar neus op. ‘Kan ik misschien even iemand bellen?Het is heel dringend.’

Claire knikte, enwees naar een dichte deur, die naar de keuken leidde.

Ze toetste Ben’snummer met trillende handen in.

Het moestafgelopen zijn.

Een uur later zatze in de auto, op weg naar huis. Ze zou Ben nooit meer zien, het zouafgelopen zijn! Eindelijk!

Ze moest ontslagnemen, dat was duidelijk. Alles zou nieuw worden. Nieuwe baan, nieuweman, misschien zelfs een nieuw huis?

Nee, dat ging tever. Ze ging haar pareltje midden in het centrum niet opgeven.

Ze glimlachte engaf extra gas, zodat ze sneller thuis zou zijn. En toen bedacht zezich iets. Wat als Ben’s vrouw het niet wist? Ze moest hetweten, ze had het rxe9cht om het te weten.

En toen maakte zerechtsomkeert, richting Ben’s huis.

Ze was er xe9xe9nkeer geweest, met Ben, toen niemand thuis was. Ze waren bijnabetrapt, maar dat maakte alles nog beter en heerlijker.

Dat zou ze moetenmissen.

Maar dat gemis zouniet lang duren, vertelde ze zichzelf, want zo geweldig was hij niet.Hij was vreemd en onvoorspelbaar, dat had ze wel gemerkt navanochtend.

Na een kwartierkwam ze bij zijn huis.

Gelukkig, zijnauto stond er niet, dat zou alles makkelijker maken. Zou zijn vrouwheel boos worden? Hoe zou ze er uitzien? Knap? Oud? Of juist jong?

Rosemarie raapteal haar moed bij elkaar en liep naar de rode voordeur. Ze drukte opde bel en wachtte.

Met eenzenuwachtig gevoel in haar maag luisterde ze. Het was heel stil, zehoorde geen geluiden van voetstappen of iets anders.

Na drie keeraangebeld te hebben, wilde ze bijna opgeven, toen een krakerige stemvan achter haar zei: ‘Ze zijn naar het ziekenhuis.’

‘Wat?’ Rosemariedraaide zich om en zag een oud mannetje staan in het huis naast dievan Ben.

‘Ze zijnhalsoverkop naar het ziekenhuis gegaan. Julienne en de kinderen.’

Julienne, dus zoheette ze. ‘O x96 ik x96 waarom? Is er iets met de … de vrouw?’

‘Met Julienneniet, nee. Ze zagen er allemaal kerngezond uit x96 lijkbleeknatuurlijk, maar goed.’

‘En Ben?’

‘Die heb ik nietgezien.’ Het oude mannetje haalde zijn schouders op. ‘Vannachtkwam-ie om half vier pas thuis! Dat is toch geen tijd! En weet je wa?Om vijf uur was hij alweer weg!’

‘O,’ zeiRosemarie. ‘Bedankt voor de informatie, meneer.’

‘Wie bent ueigenlijk? Toch niet van de politie, hoop ik?’

‘Nee, ik ben x96eh x96 een vriendin van de familie.’

Ze rende terugnaar de auto, reed een stukje verder, zodat het oude mannetje haarniet kon zien, en parkeerde auto weer.

Ze belde Ben’snummer, maar hij nam niet op. Rosemarie vloekte. Zou hij dood zijn?Misschien heel ziek?

Ze moest langs hetwerk gaan. Ze mxf3est het weten.

En zo liep ze eenkwartier later de hal van het kantoor binnen. Het was behoorlijkleeg, op de receptionist Bert na.

‘Hxe9, Bert!’ zerende naar de balie.

‘Het is Bart,’ zeide receptionist beledigd.

‘Ook goed. Waar isiedereen? Waar is Ben?’

‘Heeft niemand hetje verteld?’

‘Wat verteld?’

‘Meneer Martensheeft een hartaanval gehad.’ Hij probeerde duidelijk een glimlach teonderdrukken.

Rosemarie liethaar sarcastische houding varen en leunde tegen de balie. Ze had hetgevoel dat ze elk moment kon flauwvallen.

Haar maag draaidezich om en ze voelde hoe het zweet haar uitbrak.

‘Gaat het eenbeetje?’ vroeg de receptionist bezorgd.

‘Prima,’ loogRosemarie, en ze sloot haar ogen. ‘Geef me heel even.’ Ze ademde diepin en uit.

‘Is hij dood?’

‘Nee. Althans, nuin ieder geval niet.’

‘Okxe9. Kun je hemdan zeggen, als hij bijkomt, dat ik ontslag neem? En dat ik niet wildat hij me belt, mailt of enige vorm van contact met me opneemt?’

Hij knikte enschreef het op. ‘Komt voor mekaar.’

Rosemarie knikteen liep de ontvangsthal van Martens&Koch uit. Hoe belabberd zezich daarvoor voelde, hoe geweldig ze zich nu voelde.

Voor het eerstsinds een jaar voelde ze zich geweldig en vrij.

En dxe1t was tezien.

<!– @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Anne werd vroeg inde ochtend wakker door de regen en onweer. Ze sloot het raam,probeerde de geluiden te negeren x96 maar om half vijf besloot ze datze echt niet meer kon slapen.

Ze trok haarsportkleren aan om een extra lang rondje te rennen, toen ze naarbuiten keek. Het regende zo hard dat je de druppels niet eens meerkon onderscheiden, en af en toe werd de donkere lucht verlicht dooreen bliksemschicht.

Het weer paste welbij haar stemming, en ze besloot dat ze haar dagelijksehardlooprondje gewoon ging lopen.

En dus rende zeeen kwartier later in de regen buiten, over het fietspad. Het wasvolkomen stil, op het getjilp van de vogels en het getik van de regenna.

Het was eenheerlijke morgen om na te denken, en dat deed ze dan ook. Ze dachtaan Ben, en aan haar pianoconcert van de vorige avond.

Het was nietgegaan zoals ze had gevreesd, maar ook niet zoals ze had gehoopt.

Het was niet zogegaan als ze had gevreesd om ze niet gestruikeld was, ze had geenblunder begaan, mensen waren niet opgestaan en weggelopen. Er warengeen tomaten naar haar gegooid, er was niet gelachen.

Er had zelfsiemand zachtjes gesnikt.
Ze hoopte maar dat het was omdat diegenegexebmotioneerd geweest was door haar pianospel.

Maar het was ookniet gegaan zoals ze had gehoopt. Ten eerste waren Lesley en haarouders er niet. En ze had een zelfgeschreven stuk gespeeld, op heteinde. Ze had gezegd dat ze het zelf had geschreven, en daarachteraan had ze willen zeggen dat ze het wilde opdragen aan deliefde van haar leven, namelijk Ben Martens.

Maar dat had zeniet gezegd, omdat haar keel kurkdroog was.

En daarbij kwamnog dat, in haar dromen, hij dan x96 nadat zij het stuk aan hem hadopgedragen, en een traan uit haar ogen had gepinkt x96 op stond vanzijn stoel, het podium op rende en daar verklaarde dat hij van haaren van haar alleen hield, en haar hartstochtelijk zoende.

Wat er die ochtendzou gaan gebeuren, had ze nooit verwacht. Het was niet eens door haarhoofd gegaan als iets dat mogelijk zou gaan kunnen gebeuren.

En als ze het welhad geweten, dan had ze zich waarschijnlijk niet zo’n druk gemaakt omde jurk van Rosemarie Petersen, waar gisteravond een scheur in wasgekomen.

Toen ze weer thuiswas, kletsnat, besloot ze een douche te nemen. Pas toen ze de hetestralen op haar huid voelde, merkte ze hoe koud ze het wel niet had.Het water brandde op haar huid.

Nadat ze zich hadafgedroogd en haar warme pyjama broek en I Love LA trui aan hadgedaan, sloop ze op haar tenen naar de keuken x96 ze wilde Lesleyniet wakker maken. Ze maakte zo stilletjes mogelijk haar ontbijtklaar x96 getoast brood met aardbeien en suiker, en een kommetjeyoghurt met muesli x96 en schonk een glas sap in.

Ze schoof degordijnen opzij, ging aan de tafel aan het raam zitten en begon teeten. Ze keek uit het raam, terwijl ze haar yoghurt en haar toastnaar binnen werkte zonder het echt te proeven. Ze keek naar buiten,en zag hoe in het pand aan de overkant langzaam de bewoners langzaamwakker werden x96 het moest een uur of zes in de morgen zijn.

Gordijnen werdenopzij geschoven, lichten gingen aan en mensen verschenen voor hetraam, en keken met sombere gezichten naar het weer.

Ze rolde zich optot een balletje en dacht aan hoe ze aan Rosemarie zou kunnenuitleggen hoe er een scheur in haar jurk was gekomen

Ze zuchtte en liethaar kin op haar kniexebn rusten. Anne wilde weg zijn voordat Lesleywakker werd, zodat ze haar stomme, afgezaagde excuus niet hoefde tehoren. Ze hoopte maar voor Lesley dat haar dat met de tandarts leukwas.

Ze trok haarzwarte broek aan en een mosgroene coltrui aan. Ze trok grijze, wollensokken aan en stapte daarna in haar bruine, hakloze laarzen.

Om zeven uur wasze op het werk, wat bijna verlaten was. Bart stond nog niet achter debalie, Rosemarie was nog niet op het werk x96 gelukkig, dacht Anne,want ze had de jurk niet meegenomen x96 en het licht was nog uit inde hal.

Maar in Ben’skantoortje brandde wel licht. Okxe9, dacht ze, ze moest doen alsof erniets aan de hand was. Ze hief haar hand op om op zijn deur tekloppen, maar toen hoorde ze hem zijn stem verheffen.

‘NEE! NEE, NEE,NEE, ZEG IK JE!’ riep hij  en ze hoorde een harde bonk. Hij hadwaarschijnlijk met zijn vuist op tafel geslagen. Was het zijn vrouw?Zijn dochter, misschien?

‘Roos! Roos,verdomme, luister naar me! Ik wil het niet hebben, okxe9?’ Ze hoordevoetstappen richting de deur, Anne hield haar adem in x96 maar devoetstappen gingen weer weg van haar en de deur.

‘O, is dat eendreigement? Heus waar? Nou, doe vooral wat je niet laten kan, Roos.Ga maar naar mijn vrouw toe rennen om alles te bekennen. Dat wil ikje wel zien doen! Ik x96 je hebt x96 wat?!’ Het was even stil.

En toen hoorde zeeen plof.

Geen hard gebonk,zoals zijn vuist op tafel, en geen gekletter of iets anders. Gewooneen zacht plofje, en toen werd het zo stil dat Anne dacht dat ze doofwas.

Ze hoorde nietsmeer vanuit Ben’s kamer, niet eens meer het geluid van zijnademhaling, of van zijn voetstappen.

Eigenlijk, ze hadgedacht dat ze doof was geworden, als ze een paar seconden later geenkeiharde klap hoorde. En toen hoorde ze niet smeer.

Anne trok de deuropen x96 althans, dat wilde ze doen, maar die zat op slot.

‘Ben? MeneerMartens?’ riep ze. ‘Meneer? MENEER MARTENS?!’

Geen antwoord.

Anne’s maag keerdezich om, en ze begon harder aan de deur te trekken. Na een paarseconden, of minuten misschien wel, pakte ze een stoel en begon ermeetegen de deur aan te rammen.

Na een paarpogingen ging die open, en ze trof Ben aan, bewusteloos op de grond.

‘Ben? BEN!’ Anneveegde de tranen uit haar gezicht, en sloeg hem in zijn gezicht. Entoen besloot ze mond-op-mond-beademing te doen.

Tien minuten laterwas Ben bijgekomen en inmiddels ook met de ambulance op weg naar hetziekenhuis. De ambulance broeder had gevraagd of ze mee wilde, maardat aanbod had ze afgewezen.

Haar taak washier, op het werk, door zijn vrouw te bellen.

‘Met Julienne?’klonk een slaperige stem aan de andere kant van de lijn.

‘Goedemorgen,mevrouw Bergmans. U spreekt met Anne de Bruyn, de secretaresse van uwechtgenoot, meneer Martens?’

Mevrouw Bergmansgromde iets bij wijze van antwoord.

‘Sorry dat ik u zovroeg stoor, maar er is iets met uw echtgenoot.’

‘Hoe x96 wat?’ Destem van mevrouw Bergmans was plotseling klaarwakker.

‘Hij x96 hij heefteen hartaanval gehad. Maar hij is niet dood,’ voegde Anne er vlug aantoe. En toen mevrouw Bergmans niets zei, nam zij het woord maar. ‘Hijligt in het ziekenhuis. Hij was aan het telefoneren en toen x96 zeweten nog niet precies x96 ‘

‘Maar Ben was eensportieve, gezonde man! Hij dronk nooit alcohol!’

Anne fronste haarwenkbrauwen. Op bedrijfsuitjes anders wel. ‘Ik weet het, mevrouw. Zeweten nog niet precies wat de oorzaak is, maar daar komen ze gauwgenoeg achter. Zal ik u het adres van het ziekenhuis geven?’

Nadat ze mevrouwBergmans gerust had gesteld, en haar het adres van het ziekenhuis hadgegeven, besloot ze dat zij zelf er ook heen ging.

Daar had mevrouwBergmans ook op gestaan. ‘Nee, nee, ik wil dat je komt. Dan kun je meprecies vertellen wat er gebeurde!’

Maar Anne hadhelemaal geen zin om dat te vertellen. Wat moest ze zeggen? Dat hijmet Rosemarie aan het telefoneren was, zijn maxeetresse?

Om half negenzaten Anne, Julienne Bergmans en twee kinderen x96 xe9xe9n schattigjongetje, en xe9xe9n vrouwelijke puber die ongelooflijk boos keek x96in de kale wachtkamer.

‘Maar wat was hijaan het doen?’ Mevrouw Bergmans had het al honderd keer gevraagd, enAnne had haar al honderd keer hetzelfde verteld.

‘Hij was aan hettelefoneren, mevrouw Bergmans.’ Het was niet liegen, maar gewoon xe9xe9nklein detail achterhouden.

‘Met wie dan?’vroeg ze dan.

‘Dat weet ik niet.Ik vond zijn telefoon, open geklapt, op de grond en ik hoorde vlakdaarvoor stemmen, dus ik heb aangenomen dat hij aan het telefonerenwas.’

‘U hoorde stemmen?Wat zei hij dan?’

‘Dat weet ik niet!Ik ben geen luistervink, mevrouw Bergmans! Ik luister de gesprekkenvan Ben x96 Martens niet af.’

‘Hm…’ MevrouwBergmans was een tijdje stil.

‘Maar, heeft uzijn mobiel bij zich? Of ligt die daar nog?’

‘Die heb ik hier,ja,’ zei Anne, voor het eerst eerlijk.

Op weg naar hetziekenhuis, in de metro, had ze zijn zilveren mobiele telefoonbestudeerd. Ze had de walgelijke sms’jes van en naar RosemariePetersen gelezen, en ze vervolgens gewist. Ze had zijn oproepenbekeken x96 sommige oproepen van en naar Rosemarie soms wel om vieruur ‘s nachts x96 en ook die gewist, zodat er geen enkel bewijs zouzijn van hun affaire, mocht hij geheugenverlies hebben.

Ze gaf hetzilveren mobieltje aan mevrouw Bergmans.

‘Zijn dat uwkinderen?’ vroeg Anne na een tijdje.

‘Eric wel, Valxe9rieis mijn stiefdochter.’

Het blonde meisjedat steeds zo boos had gekeken, keek op toen ze haar naam hoorde. Zehad dezelfde ogen als haar vader, donker en groot.

Eric had meer wegvan zijn moeder: bruine krulletjes en blauwe ogen. Hij had een ruwgezicht, en een tenger lichaam.

Hij had wel deneus van Ben, niet te klein en niet te groot.

‘Wanneer mogen wenaar hem toe.’ vroeg Valxe9rie, zonder enig spoor van een vraag inhaar zin. Ze keek haar stiefmoeder hatelijk aan.

‘Dat weet ikniet,’ antwoordde mevrouw Bergmans met een al even hatelijke blik. Zebestudeerde zijn mobiele telefoon nog steeds geconcentreerd.

‘Wat doet zijhier?’ vroeg Valxe9rie terwijl ze met dichtgeknepen ogen en een mondals een streep naar Anne keek.

‘Zij heefthet leven van je vader gered, ondankbaar kreng! Dus ik zou maar eenbeetje aardiger zijn als ik jou was!’

‘Misschien is zijook wel de reden waarxf3m hij een hartaanval heeft gehad! Als ikiemand zou zien die er zo uit zag,’ zei Valxe9rie alsof Anne er nietbij was, ‘zou ik misschien ook wel een hartaanval krijgen!’

Mevrouw Bergmanszag eruit alsof ze hoopte dat Valxe9rie een hartaanval kreeg. ‘Anneziet er leuker uit dan jij!’

‘O, ja? Hoe kleedik me dan, hxe8? Zeg het maar!’

‘Je ziet er uitals een ordinair hoertje, Valxe9rie.’

Valxe9rie zag eruit alsof ze in haar gezicht was geslagen.

‘Zo, dan heefttenminste iemand ooit de waarheid tegen je gezegd,’ zei mevrouwBergmans. ‘Nou, Anne, trek je er maar niets van aan, hoor, ik krijgdat soort opmerkingen dagelijks naar mijn hoofd geslingerd.’

‘Weet u, ik moetzo maar gaan x96 ik denk dat meneer Martens het heel raar zal vindenom mij hier straks te zien.’

‘Nee, nee, hij zaljuist blij zijn om u te zien!’

Anne keek verward.Aan de telefoon deed mevrouw Bergmans altijd zo afstandelijk, maar nuwas ze alleraardigst.

‘Laat haarweggaan!’ riep Valxe9rie ineens. ‘Het is al erg genoeg voor papa ommet xe9xe9n zo’n doos te zijn, laat staan met twee!’

Anne keek naar demevrouw Bergmans. Ze zag er moe uit; paarse kringen onder haar ogenen een ingevallen, grauw gezicht.

Al die tijd dat zesmoorverliefd was op Ben, al die tijd had ze zijn vrouw willen zijn.Maar nu ze haar idool in levende lijve zag, wilde ze het opeens nietmeer.

Wist ze dat hijvreemd ging? Waarschijnlijk wel. Zijn dochter vermoeddewaarschijnlijk ook iets.

Dachten ze dat zijdegene was die een affaire had met Ben?

Ze bloosdeonwillekeurig.

Plotselingrinkelde de telefoon van Ben, die tussen Anne en mevrouw Bergmans inlag.

Op het schermpjezag ze de naam Rosemarie staan.

Even dacht Annedat ze zelf een hartaanval zou krijgen, en toen ze naar mevrouwBergmans keek vermoedde ze dat zijn ook was geschrokken.

‘Laat mij die maarnemen, mevrouw Bergmans,’ stelde Anne voor, terwijl ze naar detelefoon graaide.

‘Nee!’ riepmevrouw Bergmans plotseling. Ze was eerder bij de telefoon, en klaptehet ding open.

Anne wenste dat zedat stomme ding nooit had meegenomen.

Ze hoorde eengedempte stem aan de andere kant van de lijn. Ze kon niet opmaken water werd gezegd.

Na een tijdje zeimevrouw Bergmans. ‘Sorry, u heeft een verkeerd nummer gedraaid.’ Zehing op en staarde uitdrukkingsloos naar de witte vloer.

Toen kwam eenzuster.

‘Hij is wakker, ukunt naar binnen.’

‘Hoe is hij?’vroegen Valxe9rie en Anne tegelijkertijd.

‘Hij is zwakjes,en moet lang rust houden, maar hij heeft geen permanente schadeopgelopen.’

Anne voelde eenlast van haar schouder vallen, en plotseling had ze de behoefte om tehuilen van opluchting.

Mevrouw Bergmanshad niet bewogen, hoewel Anne en de kinderen al waren opgestaan.

‘Mama?’ vroegEric, die aan zijn moeders hand trok. ‘Kom je naar papa?’

‘Ga maar alvast,’fluisterde mevrouw Bergmans.

‘Mevrouw, gaatalles goed?’

‘Julienne,’fluisterde ze.

‘Sorry?’

‘Noem me maarJulienne.’ Ze stond op en veegde een verdwaalde traan weg die overhaar wang biggelde.

Anne glimlachte enliep achter haar aan de kamer binnen. Hij deelde de kamer met iemandanders, een jonge vrouw met muisbruin haar en bijna helemaal in hetgips.

Anne glimlachtenaar Ben. Hij zag er kwetsbaar uit.

Hij glimlachtezwakjes naar iedereen in de kamer. Ook naar Julienne. Hij dachtwaarschijnlijk dat ze zo geschokt keek omdat hij bijna dood was.

‘Hoe voel je je,papa?’ vroeg Valxe9rie, terwijl ze op het randje van zijn bed gingzitten. Eric ging aan de andere kant zitten en zijn been.

‘Zoals je je voeltna een hartaanval, lieverd,’ antwoordde Ben.

Julienne stond nogsteeds roerloos tegen de witte muur, naast de deuropening.

‘Juul? Gaat het?’

Ze liet nietblijken dat ze iets gehoord had. Toen keek hij naar de vierdebezoeker.

‘Anne?’

Anne glimlachte.

‘Hoe x96 wat?’

‘Anne heeft jegevonden,’ blafte Julienne ineens. ‘Ze heeft je mond-op-mondbeademing gegeven en je gemasseerd. Dat moet namelijk, als je eenhartaanval hebt gehad.’

‘Ik x96 wauw x96Anne!’

‘Het is niets,’loog Anne. Ze had hem graag mond-op-mond beademing gegeven. Maar desmaak van zijn lippen was niet zoals ze altijd had gedacht dat hetzou smaken.

Ze waren nietglad, en ze proefden niet zoet of naar pepermunt. Ze waren ruw enproefden naar koffie en tabak en iets wat ze niet kon plaatsen.

Misschien wel denasmaak Rosemarie’s lippen.

Vlak voordat hijwas bijgekomen, had ze hem gezoend. Ze had hem gezoend op zijn mond,en hij wist het niet eens.

Ze glimlachte. Hetwas genoeg, genoeg voor nu en genoeg voor altijd.

Ze veegde haarhaar uit haar gezicht, dat plakkerig was van het zweet, en ze begonte lachen. Ze kon het niet helpen.

Eindelijk, dachtze, eindelijk! Ze was niet meer verliefd op hem!

En voor het eerstsinds ze bij Martens&Koch was komen werken, voelde ze zich vrij.

‘Ben?’ zei ze,toen ze uitgelachen was. Ze merkte dat iedereen naar haar staarde,alsof ze zojuist had gelachen op een begrafenis.

‘Ja?’

‘Ik neem ontslag.’

‘Wat? Anne!Waarom?’ Hij begon te lachen. ‘Dat meen je toch niet?’

‘Sorry, Ben, maarik blijf niet mijn hele leven secretaresse omdat ik verliefd ben opjou! En weet je wat? Ik ben niet meer verliefd, Ben. Het is over! Enik hoop maar voor je vrouw dat ze hetzelfde doet!’

En ze liep lachendde kamer uit, door de witte, kale hal van het ziekenhuis de frissebuitenlucht in, en een half uur later nam Bart verbaasd de telefoonop.

&lt;!– @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –&gt;

De dinsdagmorgenwas altijd hectisch. Eric moest om half negen op school zijn, Valxe9riemoest ook het eerste uur beginnen, Ben moest al helemaal vroeg opzijn werk zijn omdat hij dan een vergadering had en Julienne zelfmoest om negen uur bij de sportschool zijn, waar haar vriendin KellyTompkinson op haar wachtte.

‘Eric,lieverd, we hebben geen tijdvoor spelletjes, schiet op!’ Eric, haar zoontje van zes, was met zijnactionman aan het spelen.

Met tegenzin legdehij zijn speelgoed weg en begon hij met zijn tong uit zijn mond zijnveters te strikken.

‘Valxe9rie!’ gildeJulienne naar boven. ‘Ben je al uit bed?’

Geen antwoord.

Met grote stappenbeende ze naar boven om haar stiefdochter aan te treffen in bed. Zetrok de dekens ruw van Valxe9rie’s slapende lichaam en riep keihard:’VALxc9RIE! ERUIT!’

Langzaam opendeValxe9rie haar ogen en tastte ze naar haar dekbed. ‘Huh?

‘Valxe9rie, je komtte laat op school! Over een halfuur moet je op school zijn!’

Nu was zeklaarwakker. ‘Waarom heb je me niet wakker gemaakt?’

‘Datheb ik wel gedaan!’

Koppig hieldValxe9rie vol, terwijl ze als de wiedeweerga in haar spijkerbroekschoot en een wit T-shirt met gouden letters over haar hoofd trok.

Julienne liepsamen met haar naar beneden waar Eric nog steeds met zijn vetersbezig was. ‘Laat mij maar,’ zei ze en ze strikte zijn veters.

‘Iedereen klaar?’vroeg ze.

‘Nee! Ik kan mijnnieuwe bodywarmer niet vinden!’

‘Luister, trekgewoon iets anders aan x96 ‘

‘Nee, nee, nee!’gilde Valxe9rie.

‘Val, kom op, wemoeten nu echt gaan!’

‘Ik ga niet naarschool zonder dat ding!’

Tien minuten laterzaten ze pas in de auto, Valxe9rie met haar nieuwe, gouden bodywarmerx96 die Julienne afschuwelijk vond, net als de rode, kanten stringdie boven haar broek uit kwam x96 en Eric die steeds maar weer opzijn horloge keek.

‘Eric, ik zet jehier af, okxe9? Veel plezier schat.’

Eric wilde de autouitstappen, maar Julienne hield hem tegen. ‘Krijgt mama geen kus?’

Hij rolde met zijnogen en gaf haar een kus op haar wang. Toen stapte hij de auto uit enrende richting school.

‘Verdomme, Val,nou is hij te laat dankzij jou.’

‘Sorry, hoor! Maarik had die bodywarmer niet in de la met de sjaals gedaan!’

‘O, nou heb ik hetweer gedaan, mevrouw ik-kom-mijn-bed-een-half-uur-te-laat-uit?’

‘Omdat jij meniet op tijd wakker maakte, dom wijf!’

‘ZO x96 PRAAT x96JE x96 NIET x96 TEGEN x96 MIJ!’ Julienne parkeerde de auto en gingmet haar handen over elkaar zitten.

‘Wat doe je?’vroeg Valxe9rie angstig. ‘School is nog vijf straten verder, ofzo.’

‘Eruit.’

‘Wat? Dat kan jeniet maken! Dat is een kwartier lopen!’

‘Daar had je overna moeten denken vxf3ordat je mij begon uit te kafferen, begrepen?’

‘Jij stomme doos!Ik haat je! Je bent echt vreselijk! Ik snap niet wat papa in jouziet, hij kan veel beter krijgen dan zo’n saaie muts als jij! IK x96HAAT x96 JE!’

Julienne draaidezich om en pakte Valxe9rie bij haar schouders. ‘ERUIT!’ gilde ze en zeschudde Valxe9rie hard door elkaar.

‘Blijf van me af,vuile kindermishandelaar!’

En toen stapte zeuit, sloeg nog xe9xe9n keer met haar vuist op de auto en rende toenweg.

Julienne begroefhaar gezicht in haar handen en begon keihard te huilen, voor heteerst in drie jaar.

Om negen uur stondJulienne in de sportschool met haar vriendin Kelly Tompkinson.

Kelly was eenkleine vrouw met blonde krullen en kleine vissenogen. Julienne hadhaar ontmoet in het laatste jaar van de middelbare school, toen Kellysamen met haar vader van Boston naar Nederland was gekomen.

‘Julienne! Watgoed om je te zien!’ Kelly omhelsde haar stevig en samen liepen zenaar de fitness-apparaten en begonnen aan hun routine.

Ze praatten evenover koetjes en kalfjes, tot Kelly opmerkte dat Julienne er slechtuitzag.

Julienneglimlachte. ‘Slecht geslapen,’ loog ze soepeltjes terwijl zeroeibewegingen maakte.

‘En hoe gaat hetmet Eric? En Valxe9rie? Heeft ze het naar d’r zin op haar nieuweschool?’

‘Met Eric gaatalles goed. Met het lezen gaat het ook steeds beter.’

‘En Valxe9rie?’

‘Ze heeft het nietnaar d’r zin op haar nieuwe school, als ze al gaat. Ze is evenonhandelbaar als altijd, en Ben besteed er even veel aandacht aan alsaltijd.’

‘Luister, in deherfstvakantie ga ik een weekje naar het vakantiehuis van mijnouders, vlakbij Bordeaux. Heb je zin om mee te gaan?’

‘Ik dacht dat jevader daar altijd zat, in de vakanties?’

‘Ja, maar dezekeer gaat hij familie bezoekjes afleggen in Amerika. Dus, lijkt hetje wat?’

‘Het lijkt meheerlijk, Kel. Maar Ben moet waarschijnlijk op zakenreis en dan moetik op de kinderen passen x96 ‘

‘x96 dan neem jedie toch gewoon mee?’

‘Geloof me, datwil je niet. Valxe9rie is onhandelbaar.’

‘Dat wil ik wel.Luister, je gaat gewoon mee, begrepen? En ze zegt heus geen nee tegeneen weekje Frankrijk. Niet als ik beloof om met haar mee te gaanwinkelen.’ Kelly knipoogde ondeugend en ging toen verder met rennenop de loopband.

Die middag had zex96 op het huis opruimen en boodschappen doen na x96 niet veel andersgedaan dan gepiekerd.

Wat zou Ben ervanvinden als zij op vakantie ging? Hij mocht Kelly nooit zo… En zouValxe9rie moeilijk doen? Als zij mee ging, zou het dan nog wel eenvakantie zijn, of zou ze er een levende hel van maken? Zou ze Kelly’svakantie ook ruxefneren?

Haar gedachtenwerden verstoord door het gering van de telefoon.

‘Met JulienneBergmans?’

‘Goedemiddag,mevrouw Bergmans,’ zei een hoge, zoete stem aan de andere kant van detelefoon. Het was een bekende stem. De stem van Ben’s secretaresse.Zou zij die trut zijn die haar man had veroverd? Die zijn aandachtopeiste als Julienne hem nodig had? Ze klonk nog zo jong.

‘Ik moet namens uwechtgenoot Ben Martens mededelen dat hij vanavond niet thuis eet,’zei de hoge stem.

Nee, niet weer,dacht Julienne. Vanavond zouden ze naar de opera gaan. Hoe kon hij?’Wat? Kun je hem even geven?’

‘Nee, sorry, hijis in bespreking,’ zei de stem, en Julienne had het gevoel dat ze dewaarheid niet sprak. ‘Hij moet overwerken vanavond.’ De stem klonkeen beetje nerveus.

‘Ja, overwerken!Met die langbenige collega van ‘m zeker!’ Julienne vond dat ze zichnetjes genoeg gedroeg. Als dit inderdaad de vrouw, het meisje, waswaarmee hij vreemd ging, dan mocht ze het voelen ook.

Er werd gezucht.Waarschijnlijk had Ben haar gewaarschuwd hiervoor. ‘Mijn vrouw kannogal aanhoudend zijn,’ zou hij dan zeggen. ‘Dringend, kan je haargerust noemen.’

‘Het spijt hem, mevrouw, maarhet is heel dringend. En nee, het is niet met Rosemarie Petersen, alsu daarop doelt,’ zei de stem.

‘O? Dus nu heeft de langbenigetrut een naam? Mooi is dat.’ Julienne kon zich niet meer beheersen.Of hij op zakenreis ging of niet x96 zij zou op vakantie gaan naarFrankrijk en niets kon haar tegenhouden x96 en Ben en zijn stommerotdochter al helemaal niet.

Er viel een ongemakkelijkestilte, de secretaresse wist waarschijnlijk niet wat ze moest zeggen.

De waarheid misschien?

‘Sorry, jij kunt er ook niksaan doen. Je bent maar een secretaresse.’ Ze hoopte dat hetneerbuigend klonk, want zo was het ook bedoeld. Dat stomme kind hadgeen idee van wat voor schade ze had aangericht x96 ze nog steedsaanrichtte, als Julienne de overwerk-smoes niet geloofde.

‘Ik weet hoe u u voelt,’ zei zeplotseling. Ze klonk verdrietig, gekweld bijna.

Het overviel Julienne eenbeetje. Ze had er niet aan gedacht dat de secretaresse misschien nietde ‘andere vrouw’ was. Misschien was dit maar een sneu meisje diehaar hele leven secretaresse zou zijn.

En dus zei Julienne maar, opeen medelijdende toon: ‘Sorry?’

‘Ik x96 eh x96 laat maar.’

Nog een ongemakkelijke stilte.

‘Kun je tegen Ben zeggen dathij me moet bellen als hij klaar is? Ik moet even wat met hembespreken.’ Toen bedacht Julienne zich iets. ‘Of, wacht x96 misschienkun jij het me vertellen.’

De secretaresse maakte envreemd geluidje aan de andere kant van de telefoon.

Wat als ze nou wel de anderwas? De langbenige trut? De jonge blom die Ben’s hoofd op hol sloeg?

‘Weet jij misschien of hij opzakenreis gaat in de herfstvakantie? Dat is volgende week,’ legdeJulienne uit.

‘Ik zal even kijken, xe9xe9nmoment alstublieft.’ Julienne hoorde een vreemd geruis, en pas vijfminuten later zei ze weer iets.

Een smoes bedenken kostteblijkbaar veel moeite, voor iemand met de hersencapaciteit van eensecretaresse. Julienne giechelde neerbuigend.

‘Ja, hij gaat op zakenreis meteen collega,’ zei de secretaresse op onzekere toon.

Julienne kreunde van ergernisen schopte met haar nieuwe naaldhakken tegen het eikenhouten, antiekekastje, wat eigenlijk alleen maar pijn deed aan haar voet.

De tranen sprongen in haarogen.

‘Het is eenmannelijke collega, kan ik u vertellen,’ zei de secretaresse opvriendelijke, warme toon.

‘Aha. Nou,bedankt, eh x96 ‘

‘Anne. Anne deBruyn.’

‘Dag, Anne.’

‘Dag, mevrouwBergmans.’

Julienne zat tothalf vier, toen kwam Eric thuis, snikkend op de sofa, met een zakdoektegen haar neus gedrukt.

Ze hoorde hoe Ericde deur dichtsloeg, ze hoorde zijn tas met een plof neerkomen en hoehij zijn schoenen uitschopte en de televisie aanzette in dewoonkamer.

Ze snoot haar neusen veegde haar tranen weg. Voordat ze naar de keuken toe liep om eenglas cola voor hem in te schenken, keek ze even in de spiegel.

Haar gezicht wasvlekkerig en haar ogen waterig. Ze wreef met beide handen over haarslapen en poederde haar wangen, zodat de vlekken verborgen warenonder een laag poeder.

‘Eric, lieverd,hoe was je dag?’ vroeg Julienne, terwijl ze de cola voor hemneerzette op de glazen salontafel en zelf op de leren fauteuil gingzitten.

Hij gromde bijwijze van antwoord.

‘Was de juffrouwniet aardig?’

‘Hmm.. Jawel,’mompelde hij, zijn ogen gefocust op het televisiebeeld.

‘Mama gaat zo naarhet atelier, red jij het hier wel?’

Eric knikte, maarzijn ogen lieten het beeld nog steeds niet los.

‘Geen ruzie zoekenmet Valxe9rie, hxe8? Als ze iets naars zegt, ga je gewoon naar boven,afgesproken?’

Hij knikte weer.

‘Als ik terugkomis je huiswerk af, okxe9? En niet te veel snoepen.’

Gebrom.

‘Dag, lieverd!’

‘Dag.’ Hxe8, hxe8,had ze toch nog een woordje uit hem geperst.

Toen ze bij hetatelier x96 een grote ruimte met veel grote ramen, bezaaidschilderijen en tekeningen, schildersezels en tekenmateriaal x96aankwam, stond haar oudere zus Paulette al op haar te wachten, voorhet grote, ronde raam.

Ze zwaaiden naarelkaar en Paulette verliet het raam.

Julienne stak haarsleutel in het slot en liep naar binnen. Het was nog rommeliger danvorige week x96 het leek alsof er iets was ontploft.

In het midden vande ruimte lag een groot, wit doek dat bezaaid was met verfvlekken,alsof iemand potten verf over het doek had gegooid.

Wat waarschijnlijkook was gebeurd.

‘Een creatieveingeving?’ schatte Julienne.

‘Precies,’ zeiPaulette met haar gemaakte Franse accent. Paulette had een halfjaarin Parijs gewoond, en sindsdien had ze Nederlands gesproken met eendramatisch Frans accent x96 volkomen onnodig natuurlijk, maarwaarschijnlijk vond ze dat het bij haar artistieke imago paste.

‘Paul, hoe laatkomen de eerste?’

‘Esthxe8r et Jochemzijn er al.’

‘Esther? Die waser toch afgegaan?’

‘Oui, maar ze iser weer op gegaan.’ Paulette glimlachte en streek haar warrige,rossige haren uit haar bezwete gezicht.

Ze was in kleurigedoeken gehuld, en ze had een haarband met kralen en andereversieringen erop. Op haar hoofd zat een rode stip.

‘Ik ga alvast naarze toe,’ zei Julienne en ze liep naar een deur, versierd met allerleitekeningen en schilderijen, gemaakt door haar leerlingen.

‘Goedemiddagkinderen,’ zei ze terwijl ze voor het raam ging staan. Ze zag hoemoeders en vaders uit auto’s stapten en hun kinderen het atelier inbrachten.

Vijf minuten laterkwam iedereen de deur inlopen.

‘Goedemiddagiedereen! Welkom terug bij tekenles.’ Julienne glimlachteverwelkomend en liet haar blik langs de kinderen gaan.

Het waren er eenstuk of tien, vijftien. De meeste gezichten herkende ze van vorigjaar, maar sommige waren nieuw, zoals dat meisje met die blondevlechtjes en een jongetje, die zich onzeker achter zijn papaverschuilde, met bruine krulletjes.

‘De meeste vanjullie herken ik wel, hxe8 Seline?’ Een meisje met donkerblondepijpenkrulletjes bloosde x96 ze had zitten praten met haarboezemvriendin Elise, die er vorig jaar ook al was.

‘Ik hoop datjullie er allemaal zin in hebben!’ Sommige kinderen kekenverwachtingsvol, anderen verwijtend naar hun ouders.

‘Okxe9, dan kunnenjullie nu afscheid nemen van jullie papa’s en mama’s.’ Het kleinejongetje met de bruine krulletjes gaf zijn vader x96 een lange,getinte man van middelbare leeftijd x96 een knuffel en het blondemeisje gaf haar moeder een kusje en liep toen giechelend met Elisemee om een tafeltje achterin te gaan zoeken.

Toen iedereengesetteld was begon Julienne aan haar jaarlijkse verhaal over wattekenen nou precies inhoudt, en wat ze de kinderen dit jaar zou gaanleren.

De kleine, rondegezichtjes keken haar bewonderend aan x96 nog net niet met open mond.Alleen Seline en Elise letten niet op, en moesten geregeld tot deorde geroepen worden. ‘Seline, let je ook even op? Elise! Geenkauwgum onder de tafel plakken!’

En voor een heeluur dacht Julienne niet aan Ben, aan de vakantie een aan delangbenige trut genaamd Rosanne, of iets dergelijks.

‘Jongetjeachterin! Ja, jij daar,’ riep ze tegen het kleine jongetje met dekrulletjes. ‘Wat is jouw naam?’

‘Sjors, mevrouw,’zei het jongetje.

‘Okxe9, Sjors. Jetekening ziet er goed uit. Misschien moet je proberen om de warmekleuren wat meer naar voren te halen, en de koude kleuren naarachter, zoals ik had uitgelegd. Okxe9?’

‘Okxe9, mevrouw.’

‘Noem me maarJulienne, dan noem ik jou Sjors, is dat goed?’

‘Ja, mevrouw x96eh x96 Julienne.’

Toen de les wasafgelopen had ieder kind getekend waar ze dat jaar op vakantie warengeweest. Veel kinderen hadden het strand getekend, sommigen haddenweilanden getekend en een enkeling bergen en heuvels.

De oudersstroomden binnen, en binnen de kortste keren was Julienne in de weermet ouders te vertellen over wat de opdracht was, en wat hun kindtoch een getalenteerd kind was.

Toen het grootstedeel van de kinderen en ouders de klas uit was, zag ze dat Sjorsaarzelend tegen de tafel leunde.

‘Zo, Sjors, datziet er koud uit.’

‘Wat?’

‘Je tekening. Hetziet er koud uit. Waar ben je op vakantie geweest?’

‘Lapland,’ zei eenzware stem achter Julienne. Ze draaide zich om en zag de vader vanSjors staan.

‘O, goedemiddag,meneer x96 ?’

‘Tim.’

‘Je komt jezoontje halen?’ Het was een domme vraag. Natuurlijk kwam hij zijnzoontje halen. Wat kwam hij anders doen? ‘Ik bedoel x96 hier is-ie.’

‘Dat had ik zelfook gezien,’ zei Tim. Hij glimlachte en staarde onafgebroken, en ookongegeneerd naar Julienne.

Hij staarde nogsteeds naar haar.

Zijn grote, blauweogen staken scherp af tegen zijn getinte huid. Een beetje vreemd,eigenlijk. Zijn ogen pasten helemaal niet bij zijn grove gezicht, ofzijn getinte huid. Het was alsof hij de ogen had gestolen van iemandanders.

‘Hij is heelgetalenteerd, Sjors,’ zei ze tegen Tim. ‘Sjors, laat je tekening eenszien.’

Maar Sjors wildezijn tekening niet laten zien. Tim aaide hem over zijn bolletje, zeigedag tegen Julienne en liep het lokaal uit.

Julienneglimlachte en keek hem na uit het raam.

Ze had nog welsjans met mannen, ze werd nog wel gezien. Alleen ze was bezet, en diegouden trouwring om haar vinger leek plotseling tien keer zo zwaar tezijn.

‘Sorry, Julienne.Ik had even een vraagje,’ zei een ouder.

Julienne schuddeeven met haar hoofd, om terug bij zinnen te komen. Ze glimlachtebreed naar de moeder en beantwoordde haar vraag.

‘Is Val al thuis?’

Eric schudde zijnhoofd. Hij was nog steeds televisie aan het kijken.

‘Eric, zet de tvuit.’

‘Nee, mam! Dit iseen heel leuk programma!’ Hij keek Julienne smekend aan. O, nu konhij zijn ogen ineens wel van het scherm af halen?

‘Nee, uit met datding. Het is al half zes, we gaan zo eten en ik wil weten of je zusal thuis is.’

‘Ze is mijn zusniet.’

‘Zus, halfzus, hetdoet er niet toe. Waar is ze?’

‘Weet ikveel.’

‘Okxe9. Ga jij detafel alvast dekken? Ik ga Valxe9rie even bellen.’

Julienne liep naarde bijkeuken, daar kon ze in alle rust telefoneren. Ze toetste hetnummer in van Valxe9rie.

‘Hallo, dit is devoicemail van Valxe9rie. Ik ben er niet, laat ook maar geen berichtachter na de piep, want ik bel toch niet terug!’

Julienne wreef methaar handen over haar slaap. Adem in, adem uit.

Ze had zin om ietskapot te schoppen.

‘Mama? Diepeborden of platte borden?’

Julienne zuchtteen gleed langs de wasmachine naar beneden. ‘Nu niet, Eric. Nu evenniet.’

Die nacht lag zealleen. Ze kon het idee dat Ben nu misschien met een andere vrouw inbed lag gewoon niet verkroppen, en daarbij was ze doodongerust overValxe9rie. Ze had naar al haar vriendinnen gebeld, ze had Ben tienkeer geprobeerd te bellen x96 maar ze was nog steeds niet terecht.

Ze draaide op haarlinkerzij, op haar rechterzij, op haar rug en op haar buik x96 maarniets hielp. Zelfs een glas warme melk met honing niet.

Ze lag inmiddelsop de sofa, met een dekentje om zich heen en de tv aan, toen ze dedeur open hoorde gaan. Ze hoorde hem de gang door sluipen, zijn tasmet een zo zacht mogelijk plofje op de grond leggen en zijn jasophangen. En toen sloop hij de trap op, met hangende schouders. Hijzag er moedeloos uit.

‘Goedenavond, Ben.Of wacht x96 is het al ochtend?’

Ben schrok zicheerst te pletter, maar toen hij was hersteld zei hij op suikerzoetetoon: ‘Schattebout! Heb je op me gewacht? Dat hoefde niet!’

‘Waar was je?’

‘Overwerken, endaarna ben ik met een paar collega’s naar de kroeg geweest. Als ikhad geweten dat je op me had gewacht x96 ‘

‘Valxe9rie is zoek.Ik heb je tien keer gebeld, maar x96 ‘

‘Wat?’ Ben liep detrap weer af en kroop naast zijn echtgenote op de sofa.

‘Ja. Ik x96 wehadden ruzie en x96 ‘

‘Wat? Julliehadden ruzie? Julienne, ik had je nog zo gezegd dat je geen ruzie methaar moet maken. Je moet haar gewoon laten gaan, je niet verlagen totdat niveau. Dat weet je toch?’ Hij aaide over haar hoofd. ‘Je moet jeniet zo laten opwinden. Nou, ze komt heus wel terecht.’

‘Wat? Hoe kun jedat zeggen? Misschien ligt ze wel bij xe9xe9n of anderegroepsverkrachting of x96 ‘

‘Ik ken mijndochter. Die is niet zo.’

‘Ben. Je snapt ergeen donder van. Het gaat er niet om of je je dochter kent of niet,okxe9? Het heeft niks te maken met haar innerlijk! Heb je wel gezienhoe ze erbij loopt?’

‘O, dus als zeverkracht wordt ligt het aan hoe ze eruit ziet?’ Hij stondgexefrriteerd op.

‘Nee, dat zeg ikniet! Maar het ligt eerder aan haar minirokjes waar strings bovenuitkomen, dan aan haar innerlijk! We moeten de politie bellen, Ben! Hetis al vier uur geweest!’

Ben geeuwde.’Morgen komt ze heus wel weer terecht.’

‘BEN!GODVERDOMME!’ schreeuwde Julienne. ‘Je dochter is weg, en het maaktje niets uit!? Je blijft tot vier uur ‘s nachts weg, en zegt dat jemet collega’s ben wezen stappen, je laat verdomme je secretaressebellen! Wie ben je? Wie ben je geworden?’

Hij zuchtte enwierp zijn hoofd in zijn nek. Vermoeid keek hij naar het plafond.Zijn fijne gelaatstrekken werden belicht door het bureaulampje. ‘Zalik je eens wat vertellen, Juul?’

Julienne zuchttediep.

‘Mijn filosofieleraar van de middelbare school vertelde me eens een interessantverhaal.’

Julienne deed nieteens de moeite om hem te stoppen.

‘Hij zei dat hijeen vriend had die fotograaf was x96 hij fotografeerde stammen uithet buitenland, en een keer is hij een paar maanden met een groepnomaden rondgetrokken. Ze gingen van de ene kant van de Sahara naarde andere kant, en de reis duurde drie maanden. En de fotograaf zeitegen xe9xe9n van hen: x93Als je met het vliegtuig gaat, ben je er ineen uurtje of wat.x94

‘En weet je watdie man terug zei? Hij vroeg: x93Wat doe je dan met de rest van detijd?x94′

‘En wat wil jedaarmee zeggen?’

‘Zo gaat het ookbij ons, Juul, precies zo. Het gaat niet om de reis, maar om debestemming! Wat zijn we aan het doen? Altijd later, als ik oud ben…Nu is wat telt!’

‘Hoe gaat datValxe9rie helpen?’

‘Valxe9rie komt welop haar pootjes terecht! Ik heb het over ons!’

‘En ik heb hetover Valxe9rie!’

‘Ze logeertwaarschijnlijk bij een vriendin x96 ‘

‘Ik heb al haarvriendinnen al gebeld.’

‘Dat zal ze nietfijn gaan vinden, als ze thuiskomt.’

‘Wat doet dat ertoe? Als ze maar thuiskomt, veilig en wel! Ga jij maar slapen, ikregel het wel.’

Ben zuchtte diepen richtte gexefrriteerd zijn blik op zijn vrouw, maar hij keek langshaar heen.

‘Dag, Ben. Slaaplekker. Maak je vooral geen druk om je vermiste dochter, daar heb jetoch immers een vrouw voor?’

Hij twijfeldeeven, schudde toen zijn hoofd en liep de trap op. Ze luisterde hoehij zijn tanden poetste en over de overloop sjokte.

Julienne belde nogeen paar keer naar Valxe9rie’s mobieltje, maar ze nam, zoals verwacht,niet op. Moedeloos zakte ze op de grond en barstte in snikken uit.

Wat had ze eenpotje gemaakt van het leven.

&lt;!– @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –&gt;

De wekker ging inhuize Petersen. Rosemarie gaf een klap op het ding en draaide zichom. Ze lag alleen in het mooie, witte kingsized bed in haarherenhuis.

Ze spreidde haararmen en glimlachte. Wat had ze het leven toch goed voor mekaar. Eenheerlijke baan, een heerlijk huis, heerlijke vrienden en eenheerlijke minnaar x96  hoewel dat laatste niet helemaal ideaal was,niet precies zoals ze het wilde.

Degene waar ze bijwilde zijn, die ze al een jaar lang begeerde x96 fysiek xe9n mentaal x96die kon niet bij haar zijn zoals zij het wilde.

Altijd stiekem, ‘snachts, even snel. Maar dat was niet zoals ze het wilde! Absoluutniet zoals ze het gepland had!

Ze was alzesendertig jaar oud, en de tijd begon te tikken. Als dit zo noglanger doorging, deze affaire, zoals Ben het altijd noemde, hoe kwamze dan ooit aan een xe9chte man? Een man waarmee ze openlijk en in hetopenbaar hand in hand kon lopen. Een man die bij haar kwam wonen, endie haar, indien nodig, kinderen kon schenken.

Ben had geen vandie dingen, want hij had een vrouw, en Rosemarie wist zeker dat hijhaar nooit zou verlaten. ‘Ik kan mijn dochter geen tweede scheidingaandoen,’ zei hij altijd.

Rosemarie wasgexefrriteerd door die vrouw. Had ze het dan niet door, dat haar maneen ander lief had? Kon ze niet gewoon opzij stappen en het stokjedoorgeven, zoals in een estafette? Ze had haar stuk al afgelegd, enze stond nu maar bij de lijn te wachten, terwijl zij, Rosemarie,niets meer begeerde dan aan hxe1ar stuk te beginnen, haar loop.

Met Ben.

Ze moest er echtuit, besloot ze.

Moeizaam trapte zede vlekkeloze, witte lakens opzij en stapte ze uit bed. Ze droeg eenstretch shirt van de H&M, en een joggingbroek.

Het was niet datze geen mooiere of chiquere pyjama had. Integendeel,haar hele kast hing vol satijnen jurkjes en zijden nachthemden, maardie bewaarde ze voor speciale gelegenheden.

Gelegenheden zoalsvanavond.

Ze grijnsde enkleedde zich om. Eerst moest ze naar haar werk, en dan zou ze iemandsturen om haar prachtige, fluwelen avondjurk op te halen bij destomerij.

Ze glimlachte entrok alvast haar nieuwe lingerie aan. Rood en kant, dat vond Benmooi. Hij zei altijd dat ze er dan uitzag als zijn dochter, en datvond hij kennelijk sexy.

Zij vond hetvooral een beetje griezelig, maar zolang Ben tevreden was was zijtevreden. Wat is er erg aan om rood en kant mooi te vinden?

Ze keek naarzichzelf in de spiegel.

Ze was niet meerzo mooi en slank als vroeger, een vetrol hier en daar en haarlovehandles waren ook dikker geworden. Maar dat vond Ben niet erg,dat vond hij juist mooi. Dat maakte je een vrouw, zei hij.

Ze kamde haarvuurrode lokken, iets waarmee ze gezegend was vanaf haar geboorte(toen had ze xe9xe9n vuurrode kuif, zei haar moeder altijd) en spoot erwat haarlak in. Ze trok haar huidkleurige pantykousen aan en daaroverheen haar rok met een hoge taille tot iets boven de knie. Ze trokhaar roze bloesje aan en stopte die in de rok, zodat haar borstenmooier uitkwamen.

Daar was overnagedacht.

Vervolgens trok zeeen colbert aan dat bij de rok paste en stapte ze in haar zwartgelakte naaldhakken.

Haar nieuwe paarschoenen zou Ben vanavond pas te zien krijgen x96 met niks er bovenaan.

‘Coco!’ riep ze,en ze hoorde de pootjes van haar Schotse Terrixebr over de vloer heenglijden. Het was een cadeau van Ben geweest, omdat hij wist dat zeeenzaam was.

Ze had liever dathij bij haar kwam wonen, maar ze was heel gehecht geraakt aan haarCoco, de laatste vier maanden.

‘Hallo,schattebout! Je hebt honger, hxe8, schatje? Nou, dan gaat mama tochwat eten voor jou pakken? Ja!’ Als er niemand bij was, en het wasalleen Coco en Rosemarie, dan praatte ze altijd op de toon waarop jetegen baby’s praat. Maar als er mensen bij waren, propte ze de puppygewoon in een tas of in de bench en deed ze alsof het beest er nietwas.

Nadat ze Coco etenhad gegeven en zichzelf op een cracker met niks had getrakteerd x96ze deed niet aan ontbijten, maar ze had zo’n honger dat ze bijna eenbrokje van Coco’s hondenvoer had opgegeten x96 deed ze haar beigetrenchcoat aan en ging ze naar de buurvrouw, samen met Coco.

‘Goedemorgen!’riep Rosemarie toen haar buurvrouw, en daarnaast ook vriendin, EllyKroos open deed.

‘Nou, spreek voorjezelf,’ zei Elly.

‘O. Are wehaving a bad day?‘

‘Nou, ik wel inieder geval. Oh, en ga weg met dat stomme mormel! Geen hondendiarreein mijn huis.’

‘O, maar Elly! Jehad beloofd dat je op haar zou passen vandaag! Ik ben waarschijnlijkpas laat thuis…’

‘Ja, je gaat weeruit met die getrouwde vent, hm? Nou, zal ik je eens wat zeggen? Jemoet ermee ophouden, Roos. It’s killing you. Hij gaat zijnvrouw toch nooit verlaten voor jou. Zo kom je nooit aan de man.’

‘Maar ik heb Bentoch. Dat is genoeg,’ loog Rosemarie.

‘Je begrijpt bestwat ik bedoel. Zo trouw je nooit eens met een goede vent, die jekinderen kan geven en alleen seks met jou heeft, en niet met zijnvrouw. Hij zegt misschien tegen jou dat hij niet van zijn vrouw houdtx96 ‘

‘Laat je jevriendin nog binnen, of hoe zit dat?’ viel Rosemarie haar in dereden.

‘Kom binnen, kombinnen. Maar als die hond op mijn nieuwe tapijt poept of plast of watdan ook, dan breek ik zijn kleine nekkie.’

Elly Kroos had eenprachtig ingericht huis. De hele woonkamer was zwartwit, en elkekamer had zijn eigen thema.

Ze was tien jaarouder dan Rosemarie, maar dat maakte haar niets uit. Ze gedroeg zichjonger, en door de botox lxe9ek ze ook jonger.

‘Dus, Elly, hoegaat het met Sienna?’
Sienna was Elly’s jongste dochter. Ze had intotaal twee dochters, van twee verschillende mannen. De oudstedochter, Mosi x96 betekent ‘eerste kind’ in Swahili x96  was van eenKameroener, een donkere, grote vent waarmee Elly een jaar was gegaan,maar toen hij doorhad dat ze zwanger was, had hij zijn biezen gepakten was teruggegaan naar Kameroen. Had ze bijna het jawoord gezegd,bleek dat hij alleen uit was op een verblijfsvergunning. En toenbleef ze achter met Mosi.

De jongste,Sienna, was van een knappe jongeman die in een bandje speelde dietourde door Europa, en zo is ze hem tegengekomen, in een kroegje inAmsterdam. Ze heeft een paar maanden met hem mee getourd, maar na eentijdje was zij het leven van een rocker zat, en hij zag haar nietmeer staan tussen al die jonge meisjes die voor iedereen die maar ineen band zat, iedereen die iets betekende, uit de kleren gingen.

En tegen de tijddat Elly wist dat ze zwanger was, zat hij al in Siena. Vandaar denaam Sienna (het is met twee n’en gespeld omdat ze vond dat ‘Siena’geen naam was).

‘Prima. Ze heefteen paar scharrels hier, een paar scharrels daar, ze doet niets aanhaar studie x96 maar ze heeft lol en ze is gelukkig. Dat is wattelt.’

‘Het klinkt alsofze haar moeder achterna gaat,’ zei Rosemarie.

‘Misschien. Ikhoop alleen niet dat ze ook twee kinderen krijgt van haar scharrels x96ik zeg niet dat ik er spijt van heb dat ik Moos en Sienna hebgebaard, maar wel spijt dat ik geen vaste vriend heb kunnenvasthouden. Ik bedoel, ik ben verdomme vijfenveertig, en ik heb nogstxe9eds scharrels!’

Ze grinnikte enschonk twee glazen wijn in.

‘Dus, waar haddenwe het ook alweer over? O, ja, Ben Martens.’

Rosemarie niptevan haar wijn, om maar niets te hoeven zeggen.

‘Dus, wat vertelthij je allemaal, dat je zo wanhopig aan hem blijft plakken? Dat hijzijn vrouw voor je gaat verlaten? Dat hij zijn lieve kindertjes bijhaar achterlaat, al het zekere, en er vandoor gaat met jou?’

‘Nee, dat zegt hijniet,’ zei Rosemarie met een piepstemmetje.

‘O. Wat zegt hijdan? Waarom blijf je dxe1n bij hem?’

‘Ik ben niet mxe9them. Hij is gewoon… Een scharrel.’

‘Dus je hebt nogmeer mannen in je leven?’

‘Ja, natuurlijk.Hij is hier bij ons. Mijn lieve, lieve Coco.’

‘Is het eenmannetje? Waarom de naam Coco? En die roze halsband en dieburberry mand?’

‘Ik vond het zolief klinken.’ Rosemarie glimlachte, zelfvoldaan dat ze het onderwerpop haar dierbare puppy had gebracht.

‘Maar, om niet vanonderwerp te veranderen x96 ‘

‘Elly!’ riepRosemarie, en ze morste bijna haar wijn op het tapijt. ‘Elly. Ik weetdat je het goed bedoeld, maar ik heb dit niet nodig! Ik weet zelfwaar ik aan begin, wat ik aan het doen ben, okxe9? Ik wil niet dat hijzijn vrouw verlaat, dat zou hem alleen maar verdrietig maken. Hijhoudt van haar, Elly, waarom kun je dat niet begrijpen?’

‘Roos. Hoor jezelf wel wat je zegt? Je verspilt je tijd met die gozer. Als hijzoveel van haar houdt, waarom gaat hij dan vreemd?’

‘Is het fout omvan twee mensen te houden? Waarom? Omdat dat niet kan in dezex93maatschappijx94?’

‘Het is niet ergdat hij niet aan monogamie doet, Roos! Dat is niet erg! Maar als jemeer dan xe9xe9n partner hebt, is het dan niet eerlijk om je partner telaten weten dat je ook een ander hebt? Hoort dat er niet bij?’

‘Elly x96 ‘

‘Nee, Roos, nee!Ik ga niet doen alsof je goed bezig bent. Jij denkt helemaal niet naover zijn vrouw, hxe8? Weet je haar naam eigenlijk wel? Of wil je datniet weten, is dat makkelijker als hij weer eens bij jou in bed ligt?Roos, ik snap niet hoe je zoveel waarde kunt hechten aan iemand dievreemd gaat! Hij is oneerlijk, Rosemarie. Oneerlijk. Stel dat hijzijn vrouw voor je verlaat, zou je hem dan ooit vertrouwen?’

Het was een tijdjestil.

‘Hoe gaat het metMosi?’ vroeg Rosemarie, alsof er niets aan de hand was.

Elly zuchtte.’Goed. Luister, Roos, ik moet nog wat dingen doen. Geef me de sleutelvan je appartement, ik let wel op dat mormel. Moet jij niet naar jewerk, ofzo?’

Rosemarie knikte.’Nou, ik zie je wel weer, Elly.’

Maar Elly pakteRosemarie’s pols vast. ‘Roos, je weet toch dat ik het alleen maar zeivoor jouw eigen belang? Kijk ook eens om je heen naar andere mannen,Roosje. Er zijn mannen die duizend keer beter zijn dan die Ben.’

‘Ja, alsof jouwex-en zo goed waren! Elly, je snapt het niet, okxe9? Weet je eigenlijkwel hoe het is, om verliefd te zijn? Weet je wel hoe hetvoelt? Ik kan niet naar andere mannen kijken, want x96 het klinktheel clichxe9, maar het is waar x96 want mijn hart ligt bij Ben.’

Elly zuchtte. ‘Datspijt me echt, Rosemarie. Dat spijt me echt.’

‘Dat hoeft niet.Ik ben gelukkig, Elly. Waren het niet jouw woorden dat dat hetbelangrijkste is? Lol maken en gelukkig zijn? Nou, ik maak lol en ikben gelukkig, echt,’ loog Rosemarie.

‘Roos, je hoeftbij mij niet te doen alsof. Ik zie aan je dat je niet gelukkig benten dat je geen lol maakt.’

Rosemarieglimlachte, en keek in het gekreukelde gezicht van haar vriendin. Watmoest ze hier nou mee? ‘Dag, Elly.’

Elly glimlachtemet een medelijdende blik in haar kleine, groene oogjes. Daarna slootze de deur.

Rosemarie liepnaar haar eigen appartement, zette Coco af, pakte haar spullen enreed daarna door naar haar werk.

Op het werk washing er altijd een vreemde sfeer, tenminste, voor haar en Ben. Hijdrong er altijd op aan dat ze x93normaalx94 tegen elkaar moestendoen, puur zakelijk.

Maar datomschakelen, waar Ben heel goed in leek te zijn, dat kon zij helemaalniet. Ze kon niet zakelijk en afstandelijk doen op het werk, omvervolgens die avond met hem in bed te duiken. Zo zat zij niet inelkaar.

En dus, op hetwerk, probeerde ze de triomfantelijke en verleidelijke glimlach teverbergen, en gewoon, zoals zakenpartners doen, een vriendelijkeglimlach op haar gezicht te toveren.

‘Goedemorgen,Petersen,’ zei Ben. Hij streek zijn goudblonde haar glad, en, toenniemand keek, knipoogde hij eventjes.

Rosemarie’s maagmaakte drie loopings terwijl ze langs de balie liep, waar Ben’ssecretaresse, Anne, de saaie, slome Anne, met de receptionist zat teflirten. Een al even zielig type.

Ach, dachtRosemarie, soort zoekt soort.

Ze stapte de liftin en genoot van de stilte, totdat x96

‘Goedemorgen,Rosemarie.’ Het was Koch, Peter Koch. De andere partner vanMartens&Koch. Rosemarie vond nog steeds dat het Martens&Petersenmoest zijn, want zij was een veel betere advocate dan Peter Koch.

‘Goedemorgen,Koch,’ antwoordde Rosemarie op ijzige toon. Pas toen ze hem aankeek,merkte ze dat hij naar haar borsten keek.

Ze had de neigingom te zeggen: ‘Mijn ogen zitten hoger, niet daar’. Maar in plaatsdaarvan zei ze: ‘Drukke dag vandaag?’

‘Nou, eigenlijkniet. Vooral vanavond niet. Ik dacht, misschien kunnen we een hapjeeten vanavond? Misschien nog een filmpje pakken?’ Hij grijnsde enstreek zelfvoldaan met zijn hand door zijn pluizige krullen. Dieheb ik binnen, dacht hij vast.

Mooi niet.

‘Sorry, ik kanvanavond niet. Ik heb al een date.’

‘O. Is het x96 ehmx96 serieus?’

‘Oh, bloedserieus!Het is een reus van een vent, heel gespierd. Een bokser. Precieszoals ik ze hebben wil. Groot, sterk en vooral niet te slim.’ Zeglimlachte om het verbijsterde gezicht van Koch.

‘Nou, veel plezierdan,’ antwoordde Koch. ‘Eh x96 hier moet ik eruit. Fijne dag verder,Petersen.’

Rosemarieglimlachte om het behaalde resultaat en wachtte tot de liftdeur zousleuten, maar dat deed het niet.

Net voordat deijzeren deuren elkaar zouden raken, werd er een glimmende, zwarteschoen tussen gestoken.

De deuren gingenopen, en in de schoen zat een voet en aan de voet zat een lichaam. Enniet zomaar een lichaam x96 het heerlijke lichaam van Ben Martens.

‘Ben? Moet jijniet naar beneden x96 ?’

‘Sst,’ siste Ben,terwijl hij instapte en op het knopje drukte waardoor de deurenzouden sluiten. Hij glimlachte en kuste haar volop op de mond.

Toen hij klaarwas, mompelde Rosemarie verward: ‘Maar we zouden toch doen alsof x96alsof we gewoon zakenpartners waren?’

‘Ja, eigenlijkwel. Maar ik kan het niet. Kom alsjeblieft mee naar mijn kantoor.’

Rosemarieglimlachte. Het aanbod was verleidelijk, maar ze vond het niet goed.Dat was iets wat ordinaire hoeren of sletten deden, en zo was zijniet. In plaats van antwoord te geven, zei ze: ‘Weet je wie me netheeft uitgevraagd?’

‘Nou?’

Pling,de lift stopte.

‘Peter Koch.’ Zeknipoogde en liep de lift uit.

Het eerste deelvan de ochtend verliep heel saai. Ze moest telefoontjes plegen, mailsbeantwoorden en een afspraak maken bij het kuuroord. Toen het kwartvoor elf was, en ze zeker wist dat Ben nxedet in de kantine was, gingze een kop koffie en een salade halen.

Op weg kwam ze desecretaresse van Ben weer tegen. Anne, Anne Bruin of iets dergelijks.

Ze zag ervreselijk uit: rode vlekken in haar gezicht, waterige ogen, entrillende benen. En dan die kleren x96 het deed gewoon pijn aan haarogen.

Ze zei tegen haardat ze er vreselijk uit zag en dat ze haar jurk bij de stomerij moestophalen, en vervolgens gaf ze haar het bonnetje.

En toen vroeg hetbrutale kreng met wie ze uitging.

Eigenlijk mocht zehet niet zeggen. ‘Dat gaat je niets aan!’ zei ze eerst. Maar daarnabesloot ze dat het arme ding toe was aan een flinke roddel, dat deediedereen goed. Dan had ze tenminste iets om over te praten met haarcollega’s.

‘Maar als je hetper sxe9 wilt weten, ik ga uit met Ben.’

Het kind keekalsof ze elk moment kon overgeven, of op zijn minst in tranen konuitbarsten x96 Rosemarie kon niet beslissen wat het ergst envernederendst was.

‘Benx96 Ben Martens?’bracht ze na een tijdje uit.

Rosemarieglimlachte triomfantelijk. ‘Ja, die,’ zei ze alsof ze het over hetweer had. ‘Nou, hollen meid.’

En dat was wat zedeed x96 richting het toilet.

Ben was, zoals zehad verwacht, boos. Voordat ze naar zijn kantoor ‘geroepen’ werd, wasze die Anne nog een keer tegengekomen.

Ze zei dat ze haarjurk bij de buurvrouw had afgeleverd en dat ze zo naar meneer Martenstoe moest om zijn pak te geven.

Het arme ding,waarschijnlijk smoorverliefd op Ben. Ze zag eruit alsof ze elk momentkon flauwvallen.

Rosemarie wistnooit hoe Ben het deed. Het was niet dat hij uitzonderlijk knap ofgrappig was. Zijn complimenten waren zeldzaam en zijn kleding wasniet smaakvol.

Entoen viel hij op, hij had een uitstraling die je gewoon niet konweerstaan. Zijn glimlach maakte haar hart smelten, enhij had een mooie stem, vond ze.

Maargoed, Ben was dus woedend. Je zag dat hij wilde schreeuwen, maar hijdeed het niet. Rosemarie was al even woedend. Hoe durfde hij? Zo’nstom grietje de oorzaak van hun ruzie te laten zijn? Dat hij zich ookmaar iets aantrok van wat zijdacht.

Maardat was het, hij trok zich iets aan van alles wat zijn comfortabeleleventje dreigde te verstoren. En toen kreeg ze een ingeving.

‘Ben,we hebben iets, okxe9? Al bijna een jaar. Ga je je vrouw ooit nogverlaten voor mij, of hoe zit dat?’

‘Ikben vanaf het begin duidelijk geweest dat ik mijn vrouw niet gaverlaten x96 ‘

‘Ja,maar zijn je gevoelens niet verandert sinds toen? De mijne wel. Iklaat deze x93relatiex94, als je het zo al kan noemen, niet lijdendoor lust, niet meer, althans. Ben, ik ben verliefd op je, al vooreen lange tijd. En of je wil het niet zien, of je bent blind.’

‘Roos,je snapt toch ook wel x96 ik x96 mijn kinderen x96 ‘

‘Bla,bla, bla. Je kinderen dit, je vrouw dat. Geef je dan niet om mij? Alshet aan jouw lag, zou ik voor altijd de maxeetresse zijn, zou je vrouwvoor altijd prakjes voor je maken na het werk en x96 ‘

‘Jijhebt geen idee waar mijn vrouw doorheen gaat, okxe9? We hebben het opdit moment heel moeilijk thuis, en ik ga haar niet nog meer vanstreek maken door haar te verlaten voor iets als dit.’

‘Vooriets als wat, precies?En denk je echt dat ze het niet doorheeft, als je weer eens ‘sochtends vroeg thuis komt? Van je x93werkx94? Denk je echt dat zeniet mxe9er lijdt als je niet voor eens in je leven jezelf opoffertvoor anderen, door voor de verandering een keer de waarheidte spreken?’

Rosemarieleunde tegen zijn bureau aan en veegde een lok haar uit haarzweterige gezicht. ‘Misschien moeten wij er maar helemaal meestoppen,’ fluisterde ze.

‘Klop,klop!’ Daar was dat irritante mens weer, de reden van hun ruzie, dereden van haar pijn. Als dat stomme kind gewoon haar mond hadgehouden x96 !

‘O,Anne!’ zei Ben, duidelijk opgelucht. ‘Juist, Roos, bedankt voor jevraag, maar je moet nu weer aan het werk.’ Hij glimlachte zenuwachtignaar Rosemarie, en keek daarna naar Anne. En de manier waarop hijkeek, maakte Rosemarie bijna jaloers.

‘We hebben het er nog over,Ben,’ zei Rosemarie en ze beende het kantoor uit en sloeg de deur meteen klap dicht, zodat het glas erin trilde.

Die middag besloot ze vrij tenemen, en in de namiddag zat ze thuis met een wijntje haar favorieteserie x96 Sex and the City x96 te kijken. Ze had helemaal geen zin omnaar Elly te gaan, om de jurk op te halen. Ze wist niet eens of hetuitje xfcberhaupt wel doorging.

Ze keek naar haar nieuwe paarschoenen: torenhoge, zwarte blokhakken. Het deed pijn aan haar ogenom ze daar zo alleen te zien staan.

Ze voelde zich net Carrie inSex and the City. Schoenen waren haar enige troost. Mannen komen engaan, maar schoenen blijven bestaan.

Ze grinnikte in zichzelf omhaar rijmpje, toen de telefoon ging. Ze drukte op pauze en Carriebevroor in een oncharmante pose op de televisie.

‘Met Rosemarie Petersen?’

‘Roos, met Elly. Ik weet nietof ik stoor x96 ‘

‘Ik kom de jurk straks ophalen.Heeft Coco nog op je tapijt gepoept?’

‘Nee, maar x96 ‘

‘Mooi. Tot straks.’ Ze hing open drukte op play, met een bak Ben&Jerry’s naast zich. Ze moesthaar ontbijt toch nog inhalen?

Rond zes uur besloot ze tochmaar haar jurk te gaan passen. Als het tenminste nog doorging. En hunweek naar Londen dan? Zou dat ook niet doorgaan?

Ze liet haar hoofd in haarhanden vallen, en walgde van zichzelf. Ze had de hele bak ijsopgegeten, wie zei dat ze nog wel in die jurk paste?

Hoelang had ze wel nietuitgekeken naar hun vakantie? Hun eerste week samen, zonder lastigeechtgenotes of achterdochtige secretaresses.

Ze zuchtte. Wat zat ze nou tepiekeren? Natuurlijk ging het door.

Ze wilde alleen dat ze nietgezegd had dat ze er  maar beter mee konden stoppen. Maar ze wildeook niet de eerste zijn die belde.

Om zeven uur hield ze het nietmeer uit.

‘Met Ben Martens?’

‘Ben! Ik moet met je praten!’

‘Okxe9, pa, brand er maar oplos.’

Die stomme echtgenote was weerin de buurt.

‘Ben, zo kan ik niet praten.Gaat het nog door?’

‘Natuurlijk gaat het nog door.’Ze hoorde allerlei geluiden op de achtergrond, maar het waren geenkinderen.

‘Ben je met een andere vrouw?’

‘Nee, ik ben met een aantalcollega’s aan het borrelen. Maar onze afspraak gaat nog door, okxe9,pa?’

‘Ja, maar ik ben nog nietuitgepraat over dat onderwerp.’

‘Dat begrijp ik. Tot vanavond,papa.’

‘Tot vanavond, mama,’ zeiRosemarie voor de grap, en ze hing op.

Nu maar eens de jurk gaanpassen.

Ze scheurde de plastic hoesopen, en ze haalde er een jurk uit. Het was tot de enkels en gemaaktvan zwart katoen.

Wat was dit voor grap? Dit washaar jurk niet! Haar jurk was van paars fluweel, met een open rug eneen sexy V-hals.

Wat was dat nummer van dieellendige secretaresse van hem?

‘Ben! Ben, ik heb dat nummervan je secretaresse nodig. Ze heeft me de verkeerde jurk gegeven!’

‘Ik heb haar nummer niet. Ze isallang naar huis. Trek gewoon iets anders aan.’
Rosemarie knikte,realiseerde zich dat Ben dat niet kon zien, en zei: ‘Je gaat datstomme krengetje toch wel ontslaan, hierna?’

‘Natuurlijk niet! Ze is eenhele goede, die ga ik toch niet opgeven? Met haar capaciteiten zou zeeen nog betere advocaat kunnen worden dan jij.’

Rosemarie’s mond viel open. Hoedxfarfde hij zoiets te zeggen? ‘Goed. Dus je gaat zeker ook vreemd metje secretaresse, hm? Is ze daar nu, bij je, in haar bed, in haarstoffige flatje? De waarheid, graag.’

‘Roos!’ siste hij. ‘Natuurlijkniet! Waar zie je me voor aan? Luister, ik kom je over een halfuurtjeophalen. Tot straks.’

Hij hing op.

Pissig smeet Rosemarie haartelefoon op haar bed en besloot haar korte, zwarte jurkje dan maaraan te doen. Ze had hem immers gekregen van Ben, op haar verjaardag.

Ze deed een parelketting aan,die ze van een ex had gekregen, en schoof haar voeten in haar nieuweschoenen.

Ze keek in de spiegel, en wastevreden met wat ze zag. Ze tuitte haar lippen en wierp haar haren inhaar nek.

En toen ging de bel.

In de deuropening stond Ben, inzijn smoking en zijn haar naar achteren gekamd. Hij zag eronweerstaanbaarder uit dan ooit.

‘Wil je binnenkomen?’ vroegRosemarie, bijna ademloos.

Hij glimlachte en liep langshaar heen naar binnen, waar twee wijntjes op hen stonden te wachten.

‘Dus, wat was dat nou allemaalvanmiddag?’

‘Wat?’

‘x94Misschien moeten we er maarmee stoppenx94?’ Hij grijnsde en aaide over haar hoofd.

‘Maar, Ben, ik x96 ik meendehet wel. Deels, tenminste,’ voegde ze eraan toe toen ze hemsarcastisch zag kijken.

‘Maar Roos, je weet toch dat ikvan je houd? Dat weet je toch wel, hxe8?’

Rosemarie glimlachte en namvlug een slok wijn zodat ze er niet op hoefde te antwoorden. Het waslief van hem om dat te zeggen, maar als zij zou zeggen dat ze van hxe9mhield, zou ze dus zeggen dat alles weer goed was.

En dat was het niet.

‘Ik heb een verrassing voorje,’ zei Ben zo plotseling dat Rosemarie zich bijna in haar wijnverslikte.

‘Hoe bedoel je?’

‘Ik heb gereserveerd bijParkheuvel, romantisch aan het water,’ hij glimlachte en streek eenlok vuurrood haar uit Rosemarie’s gezicht.

‘Maar we zouden toch hierblijven?’

‘Maar dat is zo saai! Uit etengaan is toch veel leuker?’

‘We gaan altijd uit.Kunnen we niet een keertje thuisblijven? Er komt een Jackie Chan-filmop televisie! En dan kunnen we om de hoek gezellig chinees halen,’stelde Rosemarie voor. ‘En daarna misschien..’ Ze liet haar vingersnaar beneden glijden. Langs zijn gezicht, zijn nek, zijn borst zijn,buik, zijn x96

‘Roos!’ Hij haalde haar handweg bij zijn buik. ‘Roos, je begrijpt me verkeerd. Ik wil je gewoonverwennen.’

‘Maar ik heb geen zin!’

‘Roos, kom op. Doe niet zosaai!’

Rosemarie zuchtte. ‘Maar ik hebtrek in chinees. En wat nou als je vrouw ineens opduikt?’

‘O x96 die zal niet opduiken.Ze zit thuis, bij de kinderen. Ze kxe1n niet weg. En ze kan het zichniet veroorloven om bij Parkheuvel te gaan eten.’

‘Neem je je vrouw weleens meeuit eten?’ vroeg Rosemarie nieuwsgierig.

Maar Ben gaf geen antwoord, hijglimlachte alleen en pakte haar hand. ‘Kom op, huismus, we gaan uit!’

Rosemarie liet zich meeslepenen twintig minuten later zaten ze in het restaurant, aan een tafelvoor twee, aan het raam.

‘Hoe vind je het?’ vroeg Benterwijl hij haar malse Europese kreeft voerde.

‘Het uitzicht is adembenemend,’gaf Rosemarie toe, terwijl ze met haar tong de kreeft van haarmondhoek likte.

‘Wacht maar tot hethoofdgerecht!’ Hij trok zijn wenkbrauwen omhoog. ‘Weet je wat ik voorje ga bestellen?’

‘Nou?’ Rosemarie glimlachte.Hij stond er altijd op om voor haar te bestellen, omdat hij van elkchique en duur restaurant wist wat je wxe9l en wat je nixe9t moestnemen.

Zij liet het altijd maar overzich heen komen, en ze had er nog nooit spijt van gehad. Op die enekeer na, toen hij lever voor haar had besteld.

‘Kalfshaas, gepocheerd inkalfsbouillon, met asperges en een morille crxe8me saus.’

‘Hmm, dat klinkt heerlijk,’antwoordde ze, en ze nam een slokje wijn.

‘Maar Ben, je had mijn vraagvan daarnet nog niet beantwoord.’

‘Welke vraag?’

‘Of je je vrouw weleens mee uiteten neemt.’ Ze wist niet waarom ze het zou graag zou willen weten,maar ze had het gevoel dat als hij ‘ja’ zou zeggen, dat ze zichminder schuldig voelde.

Ze had, sinds het gesprek metElly, steeds meer gedacht aan zijn vrouw. Hoe zou zij zich voelen,als ze alleen was, thuis, met de kinderen? Zou ze iets vermoeden? Zouze haar haten? En wat zou ze doen als ze er wxe9l achterkwam?

Rosemarie huiverde, maar Benhad het niet gemerkt. Hij was diep in gedachten.

‘Bennie? Waarom antwoord jeniet?’

‘Ik ben nieuwsgierig. Waaromwil je het weten?’

‘Omdat x96 omdat ik me danminder schuldig voel.’

‘Voel je je schuldig? Oh, maarRosie, dat hoeft toch helemaal niet!’

Rosemarie voelde haar kaakverslappen en haar mond open vallen.

‘Voel x96 voel jij je danhelemaal niet schuldig?’ vroeg ze verbijsterd.

Ben fronste. ‘Natuurlijk niet.Ze weet het toch niet?’

‘Ben!’ fluisterde Rosemarie. Zehad altijd de neiging om te gaan fluisteren als ze het over zijnvrouw hadden.

‘Rosemarie!’ fluisterde Ben opdezelfde manier.

Ze had het vast grappiggevonden op een ander moment, maar nu niet. ‘Ben! Dat is vreselijk omte zeggen!’

‘Luister, Roos, je kunt nou weldoen alsof je het erg vind, maar…’ Hij stopte.

‘Maar wat, precies?’

‘Doe niet zo hypocriet,Rosemarie! Als je het xe9cht erg vond, zou je nu niet hier zitten.’Hij grijnsde. ‘En ik ben blij dat je hier zit.’

Het lukte Rosemarie eindelijkom haar mond dicht te doen.

‘Weet je wat, Ben? Eet diestomme gepocheerde kalf maar lekker zelf op!’ Ze stond op en paktehaar handtas.

‘Roos, wat ga je doen?’

‘Dag, Ben. Fijne avond verder.’En met die woorden beende ze het restaurant uit.

<!– @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Hetwas een mooie dinsdag morgen. De lucht was weliswaar lichtgrijs, maarhet rook naar de regen x96  die pas daarvoor nog met bakken uit dehemel was gevallen.

Diegeur herinnerde Anne altijd aan haar jeugd, de vakanties die ze bijhaar opa en oma had doorgebracht, in hun mooie optrekje inGelderland, vlakbij het bos.

Zetastte op het nachtkastje naast haar bed, zette haar bril op en duwdede dekens opzij. Het was pas vijf uur ‘s ochtends, maar ze wilde gaanhardlopen voordat alle andere mensen uit haar buurt wakker werden.

Zetrok haar hardloopbroek aan en een wijd T-shirt.

Vlugat ze wat, en toen liep ze de deur uit. Ze snoof diep. Hmm, het rookinderdaad naar natgeregende grond.

Terwijlze rende, probeerde ze niet te denken aan wat ze allemaal moest doendie middag. Ten eerste naar de stomerij voor meneer Martens en daarnazou ze zijn mail en post uitzoeken, koffie halen en wat hij allemaalnog meer wilde.

Endan, als ze om vijf uur klaar was met haar werk, moest ze zo snelmogelijk naar de stomerij (alweer) om haar eigen jurk op te halen.

Zezou die avond een pianoconcert geven voor 200 mensen.

Enze was bloednerveus.

Nietaan denken, hield ze zichzelf voor, gewoon niet aan denken. Het komtallemaal goed.

Maartegen de tijd dat ze thuis was, had ze bijna geen nagels meer over omop te bijten.

Nagedoucht te hebben, kleedde ze zich aan: een witte, linnen broek, eenbloesje en een colbertje. Haar donkerbruine haren zaten in een losknotje en haar lippen waren zalmroze gestift, omdat ze gisteravondhad gelezen dat die haar ‘delicate teint’ zouden benadrukken en datze er ‘onberispelijk’ uit zou zien.

Maarze wilde niet meer naar dat zielige meisje in de spiegel kijken.

Zehaatte haar spiegelbeeld, dus keek ze er zo min mogelijk naar. Ze hadeen kromme neus die eens gebroken was tijdens een gevecht met haarvoormalige beste vriendin en haar ogen waren klein en donker, hoewelhaar huid zo licht was dat hij bijna doorzichtig was.

Maarover haar innerlijk had ze niks te klagen. Ze vond zichzelf hettypische, lelijke meisje met een mooi innerlijk die ooit haar PrinsCharming zou vinden, en dat ze in een prachtige sprookjesprinses zouveranderen.

O,correctie, ze had haar Prins Charming al gevonden, alleen hij wisthet nog niet. Zijn naam was Ben Martens, en hij was haar baas.

Haarongelooflijk knappe, intelligente, aantrekkelijke en intellectuelebaas.

Zeglimlachte en veegde een lok haar uit haar gezicht. Ze wist dat zeniet de enige was die er zo over dacht op het werk, maar hij wasbovendien getrouwd!

Zedraaide zich weg van haar spiegelbeeld en schoof haar voeten in haarzwarte instappers. Ze spoot wat parfum van haar zus x96 Lesley x96op.

Haarjongere zusje Lesley woonde tijdelijk bij Anne, omdat ze het haduitgemaakt met haar vriend, maar was vergeten dat het zijnappartement was.

Typisch Lesley, dacht Anne.Maar ze hoopte wel dat haar zusje een beetje zou opschieten met eennieuw huis vinden.

Zeraapte een roze string op x96 die nietvan haar was x96 en gooide hem in de wasmand. En toen pakte ze haarsleutels en stapte op de fiets.

Toen ze een halfuur later ophaar werk aankwam, spoot ze vlug een beetje deodorant op. Ze paktehaar aktetas uit haar fietstas en liep de hal binnen.

Het advocatenkantoorMartens&Koch was mooi ingericht. De vloer was van marmer en debalie was lang en rond en gemaakt van mahonihout.

Het was stijlvol ingericht, enAnne vond dat je er Ben’s smaak in zag. Ze liet haar hand afweziglangs de balie gaan toen ze naar de lift liep.

‘Alles goed, Anne?’ Het was dereceptionist Bart. Hij had kort, blond haar en doffe, bruine ogen.Maar als hij Anne zag leken ze altijd een beetje op te lichten.

Ze bleef even stilstaan englimlachte.

‘Ja hoor, Bart. Met jou?’

‘Prima. Enne x96 Martens wachtal op je.’ Hij glimlachte een beetje mismoedig.

Anne knikte. ‘Mag ik evenbellen?’

‘Ga je gang.’ Bart glimlachtevan oor tot oor toen hij haar de telefoon gaf.

Anne draaide het nummer vanhaar huistelefoon.

‘Met Lesley?’

‘Les, kun jij Fitzwilliam etengeven? Ik was het vergeten vanmorgen.’

Fitzwilliamwas de dikke kater van Anne. Ze had hem vernoemd naar haar favorietepersoon vernoemd in Trots en vooroordeel vanJane Austen, namelijk Fitzwilliam Darcy, de liefde van ElizabethBennet.

Als ze maar in die tijd hadgeleefd, dacht ze vaak. Dan was ze vast wel gelukkig geweest.

‘Is goed,’ onderbrak Lesleyhaar gedachten.

‘Tot vanavond.’

‘Vanavond? Ik ben er dan niet,hoor, ik heb een date, met die tandarts, weet je nog?’

‘Les! Dat kun je niet menen!’Anne keek even naar Bart en bloosde. Ze begon zachter te praten.’Vanavond is mijn pianoconcert, ik heb een kaartje voor je!’

‘Ohx96 wat dom van me! Maar ik kan die date echt niet afzeggen, sorryAnne. Ik denk dat hij de wareis!’

‘Morgen is hij toch nog steedsde ware? Alsjeblieft, Lesley! Ik kom toch ook altijd naar jouwmusicals?’

‘Ja, maar jij x96 ‘

‘Wat?’

‘Jij bent niet echt eenuitgaanstype, dus jij bent altijd vrij ‘s avonds. Ik beloofdat ik naar je volgende concert kom, okxe9?’

Ik bromde en hing op.

‘Waar ging dat allemaal over?Wie is Fitzwilliam?’ vroeg Bart, een beetje bezorgd.

‘Mijn kater.’

Bart leek opgelucht. ‘Dus jegeeft een pianoconcert? Wat leuk!’

Ik haalde mijn schouders op.’Vind je?’

‘Zeker! Luister,’ hijfluisterde nu. ‘Als je wilt, kan ik wel met je mee komen vanavond.Het lijkt me heel leuk om je te horen spelen.’

‘Ehm x96 misschien.’ Anneglimlachte en liep richting de lift. ‘Dag!’

Bart glimlachte en stak zijnhand op. Nog voordat de liftdeur dicht ging zag Anne zijn verdrietigeblik.

Toen Anne binnenkwam, stak Benzijn hand op x96 eerst dacht ze dat hij zwaaide, maar het was bedoeldom haar tot stilte te manen.

Ze glimlachte verlegen en bleefin de deuropening staan.

Toen hij ophing, keek hij haaraan. ‘Goedemorgen, Anne. Ben je al langs de stomerij geweest?’

‘Nee, nog niet x96 ‘

‘Okxe9, als je eerst even eensterke kop koffie wil halen, en daarna langs de stomerij wil gaan,graag. Oh, en kun je ook nog even mijn vrouw bellen om te zeggen datik vanavond niet thuis eet?’

‘Natuurlijk, meneer Martens.Wat wilt u dat ik zeg?’

‘Oh, gewoon, wees creatief.’Hij knipoogde. ‘Okxe9, ik moet weer aan de slag.’

‘Meneer Martens? Mag ik watvragen?’ Anne’s hart bonsde in haar keel. Ze had het niet gepland,het was een spontane inval.

‘Dat heb je zojuist gedaan,’zei Ben. Hij glimlachte.

Anne giechelde uitgelaten. ‘Erx96 er is een pianoconcert vanavond, en ik vroeg me af of u x96 of umisschien interesse heeft? Ik kan niet, dus x96 ‘

‘Piano? Sorry, nee, ik vindpiano verschrikkelijk saai! En ik heb vanavond al plannen, dus jezult het aan iemand anders moeten geven.’ Hij glimlachte. ‘Was dathet?’

‘Ja, dat was het,’ zei Anne enze beende de kamer uit. Ze had het gevoel dat ze moest overgeven. Zosnel mogelijk richting de toilet x96

‘Anne!’ riep een schorre,zwoele stem.

Ze keek op. De stem hoorde bijeen vrouw die eruit zag als een topmodel, namelijk: RosemariePetersen x96 een lange, slanke vrouw met een zo goed als perfectfiguur en lange, rode lokken.

Anne glimlachte, maar deed haarmond niet open.

‘Je ziet er vreselijk uit,meid. Nou, ik wilde je wat vragen. Ik ga vanavond uit x96 kun jij,als je toch langs de stomerij gaat, gelijk even mijn jurk ophalen?Hier is het bonnetje,’ ze duwde een bonnetje in Anne’s handen.

Anne slikte haar gal weg. Zemoest hier het fijne van weten. ‘Met wie ga je uit?’

‘Datzijn jouw zaken niet!’ snauwde Rosemarie. En toen glimlachte ze.’Maar als je het per sxe9wilt weten, ik ga uit met Ben.’

‘Ben x96 Ben Martens?’

Rosemarie glimlachte. ‘Ja, die.Nou, hollen meid.’

Anne had zin om dietriomfantelijke, arrogante glimlach van haar gezicht te rukken, maarhield zich in en ging meteen door naar het toilet.

Ze bukte bij de wc, en deedhaar ogen dicht terwijl ze overgaf.

Nadat ze Ben zijn koffie hadgegeven, stond ze voor de balie van de stomerij en drukte op de belop de balie.

Een donkere man met een grotesnor x96 die ze kende als Pablo, want sinds ze bij Martens&Kochwerkte, was ze vaste klant bij de Pablo’s Stomerij x96 kwambinnenlopen.

‘Ik kom de jurk van RosemariePetersen ophalen en de smoking van Ben Martens.’ Anne gaf de man twee bonnetjes.

Hij liep het magazijn weer inen kwam terug met twee plastic zakken met daarin de jurk en desmoking. Anne pakte ze aan en besloot voordat ze weer terug ging naarhaar werk, nog even langs haar flat te gaan.

Toen ze daar aankwam, wasLesley al weg.

Anne gooide de twee plasticzakken op de leunstoel. Ze zag de paarse gloed van Rosemarie’s jurkkomen, en dat werkte als een soort magneet.

Ze kon de verleiding nietweerstaan om even te kijken wat voor jurk het was. Ze opende de zakvoorzichtig en haalde de jurk tevoorschijn.

Het was een lange, elegantejurk van paars fluweel met een open rug. Ze liet de stof door haarvingers gaan. Het voelde heerlijk aan.

Zou het erg zijn als ze hem zoupassen?
Vast niet, ze zou hem niet scheuren, want ze was dunnerdan Rosemarie en haar boezem was nog niet de helft van die vanRosemarie.

Voorzichtig trok ze haar eigenkleren uit en stapte ze in de jurk. De stof zat strak, en het fluweelvoelde glad aan tegen haar huid.

Ze zuchtte diep en liep haarzusjes kamer in. Daar haalde ze een parelketting uit haarjuwelendoosje en stak ze haar haren op met een ivoren klem.

Ze glimlachte naar de spiegelen bracht een denkbeeldige sigaret tussen haar wijs- en middelvingernaar haar lippen.

‘Hallo, Ben. Zullen we naar deopera gaan?’ vroeg ze aan haar spiegelbeeld. Ze likte langs haarlippen en knipperde veel met haar ogen.

‘Of zullen we meteen naar mijnhotelkamer gaan?’

Maar het spiegelbeeld gaf geenantwoord, en plotseling keek het haar heel verdrietig aan. Anne liethaar arm langs haar lichaam hangen en ze voelde zoute tranen overhaar wangen biggelden.

‘Annie? Ben je thuis?’

Het was Lesley’s stem.

Anne droogde snel haar tranenen deed de parelketting af en deed de klem uit. Ze bleef roerlooszitten voor de spiegel totdat Lesley haar zou vinden.

‘Anne?’ Lesley deed de deur vanhaar eigen kamer open, en trof Anne aan.

‘Hoi,’ zei Anne, maar haar stembrak.

‘Annie? Heb je gehuild?’

Anne’s lippen werden een streepen ze schudde haar hoofd. Als ze zou praten, zou ze in huilenuitbarsten.

‘Wat een mooie jurk! Is dat jeconcertjurk?’

Anne zei nog steeds niks.

‘Sorry dat ik eerst niet wilde,Annie! Maar ik kan nu toch, leuk hxe8?’

Anne kuchte. ‘Als je niet wilhoef je niet, hoor, want Bart wil ook graag mee.’

‘Bart? Die stalkerigereceptionist? Waarom vraag je je baas niet?’

‘Wie? Ben? Nee, natuurlijkniet!’ Anne voelde dat ze vuurrood werd. Net zo rood als het haar vandie ‘langbenige trut’, zoals Ben’s vrouw het verwoordde.

‘Whynot? Je hebt het non-stop over’m.’

‘Helemaal niet! En hij kanvanavond niet, hij gaat x96 ‘

Ze viel even stil.

‘Hij gaat uit.’

‘O. Nou ik kom toch, hoor. Wateen prachtjurk, echt waar! In die jurk kxe1n het niet mis gaan.’

Heel even overwoog Anne omtegen haar zusje te zeggen dat hij niet van haar was, maar toen kreegze een veel beter plan.

Ze zou hxe1ar jurk bijRosemarie’s huis afleveren, en dan zou ze de volgende morgen zeggendat het een foutje was. Rosemarie zou vast boos worden, maar tegen detijd dat ze het door zou hebben, was Anne al in de concertzaal.

‘Vind je? Ik heb ‘m geleend vaneen vriendin. Maar, ik moet weer gaan, ik wilde hem alleen evenpassen.’

Nadat ze de verkeerde jurk bijRosemarie had afgeleverd, was ze terug naar haar werk gegaan.

‘Waar is mijn jurk?’ wildeRosemarie weten.

‘O, ik heb ‘m al bij je huisafgeleverd. Ik kwam er toch langs.’

Rosemarie keek haarachterdochtig aan. ‘Echt waar?’

‘Ja, ik heb gelijk mijn eigenjurk opgehaald en die stomerij zit vlak bij jouw huis, dus heb ik dejurk aan je buurvrouw gegeven. Is dat goed?

‘O, bedankt! Dat scheeltsjouwen.’ Ze glimlachte nep en liep toen weg.

Anne haalde een kopje koffie enkletste even met Bart bij de balie. Bart, mag ik nog even bellen?’

‘Als het weer over Fritzwillemx96 ‘

‘Hij heet Fitzwilliam, en nee,daar gaat het niet over. Het is voor Ben Martens,’ zei Anne opplechtige toon.

‘Heb je nog iemand gevondenvoor je concert?’ vroeg Bart zo nonchalant mogelijk, maar zijngretige ogen verraadden hem.

‘Ja, mijn zus gaat toch mee.’Ze toetste het nummer in van Ben’s huistelefoon, die ze nu wel uithaar hoofd kende.

‘Met Julienne Bergmans?’

‘Goedemiddag, mevrouw Bergmans.Ik moet namens uw echtgenoot Ben Martens mededelen dat hij vanavondniet thuis eet.’

‘Wat? Kun je hem even geven?’

‘Nee, sorry, hij is inbespreking. Hij moet overwerken vanavond.’

‘Ja, overwerken met dielangbenige collega van ‘m zeker!’

Anne zuchtte diep. Waarom waszij altijd degene die deze rot smoesjes moest verzinnen? ‘Het spijthem, mevrouw, maar het is heel dringend. En nee, het is niet metRosemarie Petersen, als u daarop doelt.’

‘O? Dus nu heeft de langbenigetrut een naam? Mooi is dat.’

Anne wist niet wat ze hieropmoest zeggen, dus zei ze maar niets.

‘Sorry, jij kunt er ook niksaan doen. Je bent maar een secretaresse.’ Ze zuchtte diep en heeleven dacht Anne gesnik te horen.

‘Ik weet hoe u u voelt,’fluisterde Anne gekweld. Ze had het niet op die toon willen zeggen,maar het floepte er gewoon uit.

‘Sorry?’

‘Ik x96 eh x96 laat maar.’

‘Kun je tegen Ben zeggen dathij me moet bellen als hij klaar is? Ik moet even wat met hembespreken. Of, wacht x96 misschien kun jij het me vertellen.’

Nee,hij heeft geen seks met de langbenige trut, echt niet! Hij gaat nietvreemd, hij is zo lief en onschuldig en knap en x96

‘Weet jij misschien of hij opzakenreis gaat in de herfstvakantie? Dat is volgende week.’

‘Ik zal even kijken, xe9xe9nmoment alstublieft.’ Ze legde haar hand op de telefoon, zodatJulienne niks zou kunnen horen, en vroeg aan Bart of ze even in deagenda van meneer Martens mocht kijken.

Londen,The Grand Hotel, kamer 61o, 2 pers, stonder in een priegelig handschrift.

‘Ja, hij gaat op zakenreis meteen collega.’

Ze hoorde Julienne kreunen vanergernis.

‘Het is een mannelijke collega,kan ik u vertellen,’ loog Anne.

Ze rondde het gesprek af enhing na vijf minuten op.

Toen ze bij Ben’s kantooraankwam, was Rosemarie daar ook. Ze leunde tegen zijn bureau en zezag er verhit uit. Ze fluisterde iets op dringende toon.

‘Klop, klop,’ zei Anne, hoewelze de deur al open had gedaan.

‘O, Anne, juist. Roos, bedanktvoor je vraag, maar je moet nu weer aan het werk.’ Hij leek bijnaopgelucht dat Anne binnen was gekomen.

‘We hebben het er nog over,Ben,’ zei Rosemarie en ze liep nijdig het kantoor uit.

‘Moeilijke zaak?’ zei Annequasi-begrijpend.

‘Eh x96 zo zou je het kunnennoemen, ja. Is het gelukt met de stomerij? Heb je Julienne algebeld?’

‘Ja, ik heb gezegd dat u overmoest werken. Alweer.’ Ze legde de plastic zak neer op het bureau enwilde het kantoor uit lopen, tot Ben haar ineens terug riep.

‘Anne? Heb je al eens nagedachtover een belangrijkere functie?’

‘Hoe bedoelt u?’

‘Nou, je bent heel slim engetalenteerd, en je hebt rechten gestudeerd. Wil je niet een functiemet wat meer verantwoordelijkheid? Koch wil nog een stagiaire. Dankun je advocaat worden!’

Dit was al vaker tegen Annegezegd. Vooral door haar ouders. ‘Anne,’ zei haar vader dan, ‘Je bentcum laude geslaagd! Je bent intelligent en temperamentvol en bovenalgetalenteerd! Waarom blijf je dan hangen bij dat advocatenkantoor alseen secretaresse? Jij hoort een secretaresse te hxe9bben!’

Maar Anne wilde helemaal nietweg bij Martens&Koch, vooral niet bij de eerste. Soms had zedagen dat ze dacht, Ben kan de pot op. Ik wordt gewoon een nogsuccesvoller advocate x96 maar dan dacht ze er altijd bij: misschienziet hij me dan wel staan.

‘Maar meneer, deze functie istoch belangrijk? Uw date met Rosemarie en uw huwelijk staan op hetspel.’ Anne glimlachte oprecht.

‘Date? Hoe kom je daarop? Nee,nee, nee x96 het is puur zakelijk.’ Hij zag er een beetje verhit uit.

‘Dat weet ik, meneer. Het waseen grapje.’ En met die woorden liep ze het kantoor uit.

 

&lt;!– @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –&gt;

Lieve allemaal,

Ik ben dan eindelijk klaar met mijn verhaal, maar liefst 55 a4′tjes lang,  namelijk: Ben (dit is niet de definitieve titel, ik ben nog aan het brainstormen!). Ik ga het er zo meteen op zetten, maar ik wilde eerst mijn verhaal even introduceren…
Het gaat over een man -  genaamd Ben – die in het leven van 3 vrouwen centraal staat. Anne, de wanhopige, tot-over-haar-oren-verliefde secretaresse, Julienne, zijn tweede vrouw en tot slot Rosemarie, Ben’s knappe, maar ontevreden maxeetresse.
En de rest, dat moet je zelf maar lezen.

Ik ben nu zelf bezig met een nieuw verhaal, en zodra ik dat af heb, post ik het ook.

Veel liefs en vooral veel leesplezier,

Geertje.

&amp;lt;!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Sylfaen; panose-1:1 10 5 2 5 3 6 3 3 3; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:67110535 0 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Kartika; panose-1:2 2 5 3 3 4 4 6 2 3; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:8388611 0 0 0 1 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:&amp;quot;&amp;quot;; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;; mso-fareast-font-family:&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–&amp;gt;

&amp;lt;!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Sylfaen; panose-1:1 10 5 2 5 3 6 3 3 3; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:67110535 0 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Kartika; panose-1:2 2 5 3 3 4 4 6 2 3; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:8388611 0 0 0 1 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:&amp;quot;&amp;quot;; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;; mso-fareast-font-family:&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–&amp;gt;

Poppyx92sverhaal

 

Ooit,nog voordat jij geboren was, leefde er een rijke graaf aan de rand van Londen.Het was een fraaie man om te zien, en met zijn glimlach had hij in zijn jongerejaren ongetwijfeld veel dames versierd. Maar naarmate hij ouder werd, begonnenal zijn dagen zagen er hetzelfde uit te zien, waardoor hij soms niet meer wistof het nou maandag of vrijdag was.

Elkedag werd hij om acht uur wakker en ging hij in de tuin zijn ontbijt eten, datdoor zijn kok gemaakt werd, en las hij de krant. Hij kleedde zich aan en vervolgens,om negen uur, ging hij paardrijden en draafde hij over al zijn verlaten landen.Daarna, om twaalf uur, ging hij een middagdutje doen, en om vier uur opende hijzijn post x96 en dat waren er wel stapels, soms kwamen er zelfs huwelijksaanzoekenper brief maar dat waren meestal eenzame, oude vrijsters x96 en als hij daar omzes uur klaar mee was ging hij eten. x92s Avonds keek hij dan een film en danging hij om tien uur naar bed.

Maartoen hij op een zondagmorgen wakker werd, rook hij voor de verandering geenworstjes. Hij rook ook geen gebakken ei met spek, geen warme chocolademelk,geen jus en geen aardappelen! Hij rook wel een vreemde geur, die hij vaagergens van kende. Een geur die hem misselijk maakte. Vloekend inzichzelfstampte hij de trap af. Wat dacht die kok wel? Hem iets smerigs voor ontbijt tegeven? Net toen hij zat te bedenken hoe hij de kok op zijn donder zou geven,trof hij hem levenloos aan op de keukenvloer. De graaf liet hem weghalen enging toen ontdaan op de bank zitten. Niet zozeer omdat de kok dood was x96 de kokbetekende niets voor hem x96 maar het feit dat zijn dag ontregeld was maakte hemontdaan. En weet je wat hem nog ontdaner maakte? Dat hij er ontdaan van werdals zijn schema in de war raakte. x93Ik moet er weer eens uit,x94 zei hij tegenzichzelf en hij trok zijn beste pak aan, kamde zijn haar x96 dat nu bijna grijswas geworden x96 naar achteren en spoot wat parfum op. Hij poetste zijn schoenenen wandelde het grindpad over, richting het centrum.

Daartrof hij hordes knappe dames aan, maar ze keurden hem geen blik waardig. x93Datis die ouwe, saaie graaf die nooit naar buiten komt,x94 fluisterden ze tegenelkaar als hij langs liep. Maar dat was niet wat hij had gehoord toen hij voorhet laatst in het centrum was! Toen hingen ze aan zijn lippen en flirtten methem en net zo natuurlijk flirtte hij terug. Maar de ouwe knar was het verleerd,en nog somberder dan hij was vertrokken, ging hij terug naar zijn huis.

Hijbesloot gewoon door te gaan met zijn leven zoals hij altijd had gedaan, maareerst moest hij een nieuwe kok zien te vinden, en hij vroeg aan zijn rijke neefof hij xe9xe9n van zijn koks mocht kopen. Zijn vrouw stuurde een jonge kokkin naarde graaf, omdat ze niet zo goed kon koken (en omdat haar man zijn ogen niet vanhaar af kon houden).

Wathaar echte naam was heeft ze nooit aan iemand verteld, maar ze werd dooriedereen Poppy genoemd, omdat haar lippen zo rood waren als een klaproos. Zehad blonde pijpenkrullen en grote, twinkelende ogen die de mannen betoverdenalsof ze magie bezaten.

Jekunt je wel voorstellen dat ook de graaf geen weerstand kon bieden aan haarsmaragdgroene ogen, en al na drie dagen vroeg hij haar ten huwelijk. Zij weeshem af met de zoete woorden: x93Mijn liefste graaf, daar is het nog veel te vroegvoor.x94 Maar ze vond de graaf helemaal niet lief, en of hij het nou nu vroeg ofover twintig jaar, ze zou nooit ja zeggen, besloot ze. Maar het baantjebetaalde goed en bood haar onderdak en eten. De arme, hopende graaf kochtjuwelen voor haar x96 parels, zilver, goud en smaragd omdat het bij haar ogenpaste x96 en liet de mooiste jurken voor haar maken, maar de mooie Poppy wees ookzijn tweede huwelijksaanzoek af, dat na een paar weken plaats vond.

Deknorrige graaf begon gexefrriteerd te woorden, maar Poppy stelde hem gerust metsussende, lieve woordjes. Maar die woorden waren net zo min waar als dat degraaf nooit oud zou worden. Bij het derde huwelijksaanzoek kon Poppy geenwoorden meer vinden die hem geruststelden, en de graaf werd ziedend. Omdat zebang was voor zijn woede, en omdat de jonge Poppy, die eigenlijk nog maar eenmeisje was, hebberig was geworden door zijn cadeaux92s, stemde ze toch in.

Debruiloft was de mooiste bruiloft van de hele streek. De taart was zo groot alsPoppy zelf en de jurk die ze droeg was gemaakt van de fijnste stof die je opaarde had, gesponnen door een rups: zijde. Ze droeg muiltjes van glas en haarblonde krullen glansden meer dan ooit. De graaf viel in het niet bij haarschoonheid, en bijna alle genodigden hielden hun adem in toen ze langs liep.

Inhet begin ging hun huwelijk goed, Poppy gehoorzaamde hem, ze deed alles wat hijvan haar vroeg. Ook aan de nachten kon de kleine Poppy wennen.

Zekreeg een prachtige vleugel waar ze op leerde pianospelen en ze had ook eenantieke schildersezel. Haar voorliefde voor kunst werd gevoedt door zijn geld x96ze kocht beelden, schilderijen en stapels LPx92s.

Maarna een tijdje begon de graaf haar te vervelen, hij hing steeds maar weer omhaar heen, en de enige vrijheid die ze had was op zaterdagochtend, als ze samenmet de meid x96 die tien jaar ouder was dan zij x96 naar de markt ging. Daarontmoette ze de knappe jongen Charlie. Hij had een donkere huid en bruinekrullen. Zijn ogen waren hazelnoot kleurig als de zon erin scheen. Hij was ietsouder dan zij, en het klikte meteen tussen de twee. Elke zaterdag ging ze inplaats van naar de markt te gaan, naar Charlie toe

Toenze op een middag terug kwam, moest ze overgeven. De dagen daarna had zevreselijke trek in vreemde dingen, zoals midden in de nacht een patatje. Demeid wist meteen wat er aan de hand was. Poppy was zwanger.

x93Jemag hopen dat hij niet de donkere huid heeft van Charlie! Of zijn donkerekrullen! Of zijn bruine ogen!x94 riep de meid tegen haar. x93De graaf vermoord je,Poppy! Letterlijk!x94 Maar Poppy bleef Charlie bezoeken, het was het hoogtepuntvan haar week geworden, ze kon niet zonder hem. Toen de buik zichtbaar dikkerwerd, vertelde ze de graaf dat ze zwanger was geworden. Ze vertelde hemnatuurlijk niets over Charlie.

Toende baby geboren was, het was een meisje, was het eerste dat opviel dat haarhuid donkerder was dan die van de graaf en Poppy. Een beetje olijfbruin, maarhaar krullen waren net zo blond als die van Poppy. Ze had dezelfde lippen,alleen haar ogen waren donkerder. De graaf keek verdwaasd naar het kindje. Hijwas misschien naxefef geworden door de liefde die hij voelde voor zijn vrouw,maar dom was hij niet. Zodra de verpleegsters weg waren begon hij tegen de pasbevallen Poppy te schreeuwen. x93Dat is geen kind van mij!x94 tierde hij. Poppy,bang als ze was voor hem, probeerde te vluchten via woorden, maar die lietenhaar in de steek.

Degraaf liet haar het kind houden, hij probeerde nog een passende straf teverzinnen voor haar. Zodra ze genoeg aan het kind gehecht was, een maand ofdrie, zou hij het kind af laten nemen en bij de Zigeuners dumpen.

Zo gezegd, zo gedaan. Hij liet het kind afnemen endumpte het bij de Zigeuners, die het kind opnamen alsof ze xe9xe9n van hen was.Maar dat vond hij niet genoeg. Hij liet Charlie ook vermoordden x96 het leek opeen ongeluk, maar Poppy wist wel beter. Ze was ziek van verdriet om haarliefde, maar vooral om haar kind, en het enige wat ze deed was op devensterbank liggen met een dekentje om haar heen en somber uit het raam staren.Later zei ze dat het voelde alsof een deel van haar bij haar weg was gehaald,niet haar hart, haar longen of haar lever, maar een deel van haar ziel, waar zeniet zonder kon leven. Na een half jaar kon de graaf haar niet meer zo aanzien.Hij liet haar weghalen, en ook zij werd gedumpt bij de Zigeuners, zonder gelden bezittingen. De graaf verbrandde al haar kleren en juwelen, maar ze werdnooit uit zijn leven geband. Na een jaar kwam hij naar de Zigeuners, zijn haargrijswit en zijn met tranen gevulden ogen stonden levenloos toen hij haarsmeekte om terug bij hem te komen. Toen hij Goudlokje zag, begon hij te huilenen vervloekte hij het kind. Poppy weigerde zijn verzoek om bij hem te wonen.Hij kwam steeds terug, met juwelen en sjieke jurken, maar ze wees hem en zijncadeaux92s keer na keer af. Dit waren letterlijk haar woorden: x93Alle juwelen enstoffen van de hele wereld kunnen me nog niet overhalen naar jou toe te komen.Ik sterf nog liever van de kou of de honger dan jouw gezelschap nog langer temoeten verdragen.x94. Drie dagen later had hij zichzelf naakt opgehangen in zijnkelder met als afscheidsbrief een op de muur gekalkte boodschap.
GOD STRAFT

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Cambria; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073741899 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

 x91Lee?x92 fluisterde Ann, terwijl ze zachtjes inmijn ribben porde. x91Lee, we zijn er!x92

Ik opende langzaam mijnogen, knipperend tegen het felle zonlicht. Ik rekte me uit en keek naar links:ik keek recht in mijn moeders door de zon gebruinde gezicht. Ze stond op enpakte onze bagage uit het vak boven onze hoofden. Ik pakte mijn bruine, lerenhandtas aan en daarna mijn koffer. Ann pakte ook haar spullen, en moeizaamverlieten we de bus. Ik keek rond het bruisende stadje, dat (volgens het blauwebord) San Sebastixe1n heette. Het stadje trilde voor mijn ogen door de warmte. Ikslofte achter Ann aan, die stevig door stapte. Zo liepen we een tijdje door,tot we bij de zee kwamen. Ik moest het verlangen om in de lauwe zee te springenx96 alles beter dan deze verstikkende hitte x96 weerstaan tot we onze spullen inhet stoffige hostal hadden gedumpt. Ik rende op mijn slippers de straat over x96de wind speelde mijn gele zomerjurkje, dat ik over mijn zwarte badpak met openrug. Ik gooide mijn handdoek neer, trok mijn jurkje over mijn hoofd uit, schoptemijn slippers uit en gooide mijn grote, bruine zonnebril die sprekend leek opeen pilotenbril op mijn handdoek. Ik sprintte door het hete zand, tot mijnvoeten de tijdelijke verkoeling van de zee vonden. Ik rende nog door, tot hetwater mijn heupen raakte, en dook. Ik opende mijn ogen en voelde hoe het zoutewater in mijn blauwe ogen prikten. Ik zwom net zo lang onderwater tot ik dachtdat mijn longen uit elkaar zouden barsten, en ik zette mijn voeten af tegen debodem. Zodra ik boven kwam, hapte ik naar adem. Ik zag Ann een eindje verderopop het strand liggen, met haar zonnebril op en een boek in haar hand. Net toenik keek, zag ik hoe donkere man in een lange zwembroek haar hielp met deparasol opzetten. Ik grinnikte in mezelf. Ann had altijd een manier van doen,waar mannen zich niet tegen konden verzetten. In die opzichten leek ik altijdmeer op mijn vader Steve, ingetogen en wat schuwer. x91De kat uit de boom kijkenx92noemden Ann en Steve het altijd. Ik dook weer onder, en zwom terug naar het strand.Tot mijn opluchting was de donkere man alweer weg.

Ik lag op mijn gebloemdehanddoek, met mijn zonnebril weer op en een versleten exemplaar van HarryPotter and the Goblet of Fire in mijn hand. Eerst had ik alle Engelseexemplaren drie keer gelezen, en dit moest de tweede keer zijn dat ik ze in hetZweeds las.

x91Lela?x92 vroeg Ann.

x91Hm-mm?x92 vroeg ik, zondervan mijn boek op te kijken.

x91Wat vind je van diedonkere man daar, met die lange zwembroek? Daar rechts.x92

Verward keek ik op. Wildeze mxedjn advies over een man? Normaal gesproken vroeg ze daar nooit om. Meestalwist ik hun namen niet eens x96 na een paar dagen waren ze toch al gek gewordenvan het neurotische gedrag van Ann.

x91Euh..x92 mompelde ik,terwijl ik Harry Potter met tegenzin op de handdoek neerlegde. Ik keek naarrechts, en zag een donker getinte man met donkere krullen en een goddelijklichaam. Ik wilde net zeggen dat hij er wel mee door kon, tot ik naast hem eentopless vrouw zag liggen, die hij met zonnebrand aan x92t insmeren was.

x91Mam! Hij is al bezet!x92riep ik ondaan, en vergat dat ze zo dichtbij zaten.

x91Sst!x92 siste Ann, en zeging fluisterend verder. x91Dat kan toch ook zijn zus zijn?x92

Sinds wanneer smeert eenbroer zijn zusx92 borsten in met zonnebrand? Of misschien kon ik het betermasseren noemen. x91Mam x96 je ziet toch zxf3 dat zij wat hebben?x92

x91Net was hij anders welmet me aan x92t flirten,x92 zei Ann koppig.

x91Ja, ja, we zijn toch nietvan plan om hier lang te blijven, dus laat je hart even bijkomen van vorigeweek. Of ben je Aarxf3n al vergeten?x92

Aarxf3n was haar Italiaanseliefje, die ze gedumpt had omdat we weer verder moesten reizen x96 en omdat hijeen beetje opdringerig werd.

x91Natuurlijk niet,x92mompelde Ann, terwijl ze de donkere man niet uit haar oog verloor. Ik schuddemijn hoofd en zuchtte gexefrriteerd. Als zij iets in haar hoofd had, moest hetprecies zo gaan zoals zij wilde. Daar kon geen enkele topless vrouw iets tegendoen.

Ik had geen zin om erverder over na te denken x96 maar ik wist wel dat ik me kon voorbereiden op eenlanger verblijf, hier in San Sebastixe1n. En als ik zo om me heen keek, kon ik meer opzich wel bij neerleggen. Zon, zee, strand, wat had een mens nog meernodig? Ik glimlachte en vestigde mijn aandacht weer op Harry Potters strijd metVoldemort.

 

Plotseling werden de luchtonheilspellend donkerder, en viel er een dikke regendruppel op mijn neus.Iedereen op het strand was al opgestaan, en renden massaal met hun spullen naarhun autox92s.

x91Nicht wieder!x92 hoorde ik een gexefrriteerd Duits echtpaar klagenterwijl ze langs ons liepen. Het strand stroomde leeg, terwijl ik en Ann blevenzitten. Het was nog steeds bloedheet, dus waarom zou je wegrennen voor eenregendruppel? Ik had wel mijn boek opgeborgen, dat mocht absoluut niet natworden.

x91Eh x96sexf1oras?x92 vroeg dedonkere man, waar mijn moeder zogenaamd een oogje op had.

x91Si?x92 zei mijn moedergeamuseerd. Ze zei het met zulke overtuiging, dat het net leek alsof zedaadwerkelijk Spaans kon.

x91Tiene que salir.Relxe1mpago es peligroso.x92

Mijn moeder glimlachte,alsof ze het begreep (hoewel ik wist dat ze dat niet deed).

x91Usted tiene aquxed,sexf1ora!x92

x91Eh x96 mi espaxf1ol no es muygrande.x92

Tot zo ver mijn moedersSpaanse woordenschat: x91Jax92 en x91Mijn Spaans is niet geweldigx92.

x91U en uw zus, moeten gaan,ahora!x92 drong hij aan.

x91Zus?x92 vroeg Ann gevleid.x91Ik ben haar moeder,x92 giechelde ze.

x91No importa!x92 zei hij meteen jongensachtige grijns, blij dat zijn compliment het gewenste resultaatbehaald had.

Ann knikte, en begon haarspullen te pakken.

x91De bliksem isgevaarlijk!x92 ging hij verder. x91Rxe1pido!x92

Plotseling begon hij terennen.

Ik griste mijn spullen bijelkaar en rende samen met Ann achter hem aan. Hij hield het portier van zijnauto open, en voordat we konden protesteren had hij ons ruw de auto in geduwd(heel even dacht ik dat we ontvoerd werden) en reed hij weg.

Hij mompelde iets in hetSpaans tegen de vrouw naast hem, wier blonde haren gekruld waren door het zoutuit de zee. Ze droeg een grote zonnebril van Gucci en had rode lippenstift. Zehad dit keer wel iets dat haar borsten bedekte, maar erg veel was het niet: eenvisnet topje dat niet eens haar navel bedekte. Ze zag dat ik haar via deachteruitkijkspiegel begluurde, en ik keek snel weg. Ik zag nog net hoe ze haartruitje wat omhoog trok.

x91Angxe9lica, dit is x96x92 eenreuzachtig gedonder overstemde zijn woorden. Nog geen twee tellen erna zagen weeen bliksemschicht dat de donkere lucht even verlichtte.

x91Angxe9lica,x92 begon hijweer. x91Dit is x96 hoe heten jullie eigenlijk?x92

Ik was verbaasd over hetfeit dat zijn Engels zo goed was, en zijn uitspraak alsof hij daadwerkelijkEngels was.

x91Ik ben Ann. En dit ismijn 16-jarige dochter Lela.x92

x91Ik ben Mateo Arroyo, endit is Angelica.x92

Ik glimlachte vriendelijk,en probeerde niet naar haar kleding te staren. Ik was erg benieuwd wat voorrelatie zij met elkaar hadden. Man en vrouw? Vriend en vriendin? Broer en zus?Neef en nicht? Dat zou wel heel pervers zijn..

x91Waar moeten jullie heen?x92vroeg hij plotseling.

x91Het Hostal aan het strandx96 eh x96 eigenlijk rijden we de verkeerde richting op.x92

Mateo knikte, keerde deauto en reed terug langs het strand, tot we bij het Hostal kwamen. x91Dankjewel,x92mompelde ik terwijl ik mijn spullen pakte en uitstapte.

x91Ja, hartelijk bedankt.Misschien zie ik jullie morgen wel weer op het strand! Wij zitten in elk gevalop hetzelfde plekje x96 als het weer tenminste verandert!x92 Ann lachte terwijl zehaar gemanicuurde hand door haar rode krullen haalde. Ze pakte ook haarstrandtas, en stapte uit.

Mateo glimlachte en zei,voordat ze de deur dichtsloeg: x91Zulk weer is het altijd in de namiddag. Tenminste,bijna altijd.x92

Ann glimlachte nogmaals ensmeet het portier dicht. Toen ze weg waren gereden zei ze: x91Wat een lekkerding,hxe8, Lee?x92

Ik knikte afwezig.

x91Ik vraag me af wat ze nouvan elkaar zijn. Ik denk toch broer en zus.x92

Ik nam niet eens de moeiteom haar te overtuigen van het feit dat hij onbereikbaar was, en sleepte mijnkoffer de trap op, en Ann liep achter me aan. Mijn benen waren moe van hetreizen, en ik voelde mijn verbrande kuiten branden.

We sloften de hotelkamerbinnen en ik plofte op het dichtstbijzijnde bed. Ik sloot mijn ogen, maar ikvoelde plotseling een hand die me uit mijn dagdroom schudde.

x91Niet gaat slapen, Lela. Pakje spullen maar uit, en ga lezen ofzo. Anders kun je vanavond niet meer slapenx92

Ik kreunde, opende mijnogen x96 maar gehoorzaamde, en begon mijn koffer uit te pakken. Ik was na tienminuutjes al klaar: er zat niet zo veel in mijn koffer, alleen een paarshirtjes, een rokje en een jurkje en een paar versleten spijkerbroeken. Dus zatik op mijn bed, met mijn voeten in mijn pantoffels gestoken en mijn haar in eenknot. Terwijl ik las, voelde ik de harde veren in het bed in mijn zij prikken.

x91Lela?x92 riep Ann vanuit deandere slaapkamer.

x91Ja?x92 riep ik terug.

x91Kom eens hier!x92

Ik kroop het bed af entrok de deur van Annx92s kamer open. x91Hm?x92

x91Wat wil je gaan eten?x92 Zezat met een oude reisgids van San Sebastixe1n in haar handen. x91Er zit hier vlakbij een leuk vistentje,x92 stelde ze voor.

Ik haalde verveeld mijnschouders op en kroop naast haar in bed. Ik legde mijn hoofd in het kuiltje vanhaar nek. Ik hoorde nog net hoe ze enthousiast begon te kletsen over hetrestaurantje en ik snoof de zoetige geur van haar parfum op. Mijn oogledenvoelden  plotseling zwaar aan, en zevielen dicht.

 

Toen ik wakker werd, kwamer geen licht meer onder het vaal blauwe gordijn meer door. Ik stond op en trokhet gordijn open. Het schemerde buiten, maar de lucht was weer helder. Het leekalsof er helemaal geen bliksem geweest was.

Ann kwam zachtjes binnenlopen, en ze legde een hand op mijn schouder. Samen keken we naar het mooieuitzicht.

x91Kom, we gaan uit eten.x92

x91Ik kleed me even om,x92mompelde ik terwijl ik de kamer uit liep, en de mijne binnen liep. Ik trok eendriekwart spijkerbroek aan met gaten en een groene tanktop. Ik schoof mijnvoeten in mijn bruine sandalen, haalde het elastiekje uit mijn vaalrode haar enstrompelde achter mijn moeder aan het hotel uit.

x91Heb je geld bij je?x92 Datwilde ze nog weleens vergeten.

x91Hm-mm. En jij je goedehumeur?x92 vroeg Ann uitdagend.

Ik knikte en samen liepenwe het visrestaurantje in x96 wat overvol was. Overal zaten gebruinde mensen inzomerse kleren en grote zonnebrillen. Het rook sterk naar zeezout en, heel voorde hand liggend, vis. We gingen aan een tafeltje zitten en bijna meteen kwam ereen luid Spaans sprekende serveerster naar ons toe. Ze brabbelde iets in hetSpaans, zag onze verwarde gezichten en zei toen: x91Wxe1t kanik voor joellie doen?x92

x91Eh x96 ik wil graag wetenwat de soep van de dag is,x92 zei Ann.

x91Soep van dag? Vis.x92

x91Vissoep?x92

De serveerster keek Anneen paar seconden verbaasd aan. x91Si.x92

Ann knikte. x91Een vissoepen een..x92

De serveerster en Annkeken me ongeduldig aan, dus ik zei maar het eerste wat ik op de kaart zagstaan. x91Doe mij maar de.. zalmfilet met sla?x92

De serveerster knikte.x91Drinken?x92

x91Een rode wijn en wat wiljij?x92 Ann keek me vragend aan.

x91Een ice tea,alstublieft,x92 mompelde ik. Ik keek uit het raam, en we hadden uitzicht op debaai. Op een enkele welwillende toerist na, waren er geen mensen op het stranden de donkere lucht gaf me een onheilspellend gevoel.

Ik zuchtte duister envestigde mijn aandacht weer op de kwebbelende Ann, die zich anders beledigd zouvoelen dat ik niet luisterde naar haar oninteressante gezwets. 

Ik knikte en x91hm-mmx92de opde juiste momenten, en ik was blij toen het eten eindelijk op tafel werd gezet.Ik nipte van mijn ice tea en stak een hap zalm in mijn droge mond.

x91En, wat vind je er van?x92vroeg Ann, terwijl ze een slok van haar wijn nam.

x91Waarvan?x92

x91Van de stad! SanSebastixe1n!x92

x91Ik weet het niet.x92

x91Hoe bedoel je, x93je weethet nietx94?x92

x91Ik heb alleen nog maar debaai, het hotel en dit restaurantje gezien.x92

x91Je kunt toch wel de sfeerproeven! Dit is echt baskisch!x92

Ik knikte, en probeerdeenthousiast te glimlachen, maar het ging gewoon niet. Ik wist niet wat er metme aan de hand was, maar ik werd plotseling gek van mijn moeder. Waarom kon zeniet gewoon even 1 minuut haar mond dicht houden? Waarom kon ze niet in stiltegenieten van de sfeer? Ik stak nog een hap in mijn mond, maar ik proefde desmaak niet. Ik was blij toen Ann de rekening had betaald en we eindelijk kondengaan slapen. Het zal vast wel door het gebrek aan slaap komen, hield ik mezelfvoor. Maar ik wist dat er iets anders aan de hand was. Maar wat?

Dat hield me bezig terwijlwe het straatje uit liepen en het hotel binnen kwamen. Ik racete de trap op,haalde de kaart door het gleufje en de deur piepte open. Ik schopte mijnschoenen uit, trok mijn truitje en mijn broek uit en stapte in mijn pyjama. Ikging op mijn bed liggen, ademde de zoute zeelucht in (die was zelfs hier nog teruiken) en ik sloot langzaam mijn ogen terwijl de rust in mijn hoofd terugkeerde.

 

Naast verhalen schrijf ik gedichten, niet vaak, maar als die inspiratiekomt kan ik echt dag en nacht door blijven schrijven – figuurlijkbedoeld hxe8?
Maar goed, hier komen dus wat gedichtjes; eerlijk zeggen wat je ervan vind!

-

Vaarwel

Vaarwel, de zon maakt plaats,
voor de maan.
Wolken voor sterren.

Vaarwel, licht maakt plaats,
voor duitsternis.
Warmte voor stilte.

Vaarwel, mijn lieveling,
jij weet het ook.
Het is tijd om te gaan.

-

Afscheid

Het sneeuwde op je wimpers
lagen kleine vlokjes sneeuw
de hagel tikte
op de ramen stroomden tranen
op je wangen ik zei het
spijt me jij en ik
wij zijn
als de golven
bij het eindpunt
spatten ze
uiteen jij keek me
aan ik wist niet wat ik doen
moest weg, dacht ik
weg moest ik weg
ging ik

Dit gedichtje hierboven was een beetje een uitprobeersel, het kan mooi zijn zo abstract maar ook een beetje gezocht. Wat vinden jullie?

-

Voor elkaar bestemd

Wij zijn voor elkaar bestemd
ik wist het al,
de eerste keer.
allebei – zo verlegen
we zijn voor elkaar bestemd
ik wist het al,
nu jij nog.

-

Zonsopgang

In het donker,
het maanlicht bescheen jouw ogen.
We renden door de door de nacht
gesloten bloemen
Ik hoopte dat de zon nooit op kwam,
maar niets duurt eeuwig;
de zon kwam op
en
jij was weg

-

&lt;!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Georgia; panose-1:2 4 5 2 5 4 5 2 3 3; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:&quot;&quot;; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:&quot;Times New Roman&quot;; mso-fareast-font-family:&quot;Times New Roman&quot;;}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–<br /><br />D<br />

Dat was het!
Liefs, geertje.

Definitions */ @font-face {font-family:Georgia; panose-1:2 4 5 2 5 4 5 2 3 3; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:&quot;&quot;; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:&quot;Times New Roman&quot;; mso-fareast-font-family:&quot;Times New Roman&quot;;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1